തിരികെ വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ കാറിൽ ഞാനാണ് ഡ്രൈവ് ചെയ്തിരുന്നത്.
”അമ്മേ, ആ സിനിമ ഇത്രയ്ക്ക് സെന്റി അടിക്കാൻ മാത്രമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. എനിക്ക് ശരിക്കും ബോറടിച്ചു,” ഞാൻ കാഷ്വലായി പറഞ്ഞു.
അമ്മ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. അമ്മ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ് സാവധാനം പറഞ്ഞു,
“നിനക്കത് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാവില്ല സഞ്ജൂ. പ്രായമാകുമ്പോൾ, ഓർമ്മകൾക്ക് ഭാരം കൂടുമ്പോൾ നീ ഇതൊക്കെ മനസ്സിലാക്കും.”
അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിലെ ഗൗരവം എന്നെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും അമ്മയുടെ മൗനം മാറിയിരുന്നില്ല. വരാന്തയിലെ ഊഞ്ഞാലിൽ ഇരിക്കുന്ന അമ്മയുടെ അരികിൽ ഞാൻ പോയി ഇരുന്നു.
”അമ്മേ… എന്താ പറ്റിയത്? സിനിമ കണ്ടിട്ട് അമ്മ ശരിക്കും മൂഡ് ഓഫ് ആയല്ലോ? എന്തിനാ അത്ര ഇമോഷണൽ ആയത്?”
അമ്മ ആദ്യം ഒഴിഞ്ഞുമാറി. പക്ഷെ ഞാൻ വിട്ടില്ല. “നമ്മൾ തമ്മിൽ എല്ലാം പറയാറില്ലേ? പറ അമ്മേ…”
അമ്മ ആഴത്തിൽ ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടു. എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അമ്മ പതിയെ പറഞ്ഞു, “ആ സിനിമ കണ്ടപ്പോൾ… എനിക്ക് മുകേഷിനെ കാണണം എന്ന് തോന്നി. അവനെ ഒരുപാട് മിസ്സ് ചെയ്യുന്നു.”
ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. “മുകേഷോ? അതാരാ?”
”അത്… എന്റെ പഴയ കാമുകനായിരുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കിൽ എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ഒരാൾ.”
അമ്മയുടെ വാക്കുകളിൽ പടർന്ന ആ വേദന എന്നെ തളർത്തിയില്ല, പകരം എനിക്ക് അവളോട് സഹതാപവും സ്നേഹവും തോന്നി. ആ വലിയ വീടിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ, അച്ഛൻ ഇല്ലാത്ത ആ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അമ്മ അനുഭവിച്ച ഏകാന്തത എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
ഇനി തുടർന്നു എഴുതി തുടങ്ങു ഇനി നിങ്ങളുടെ ലൈഫ് ആക്കി മാറ്റി