അമ്മയുടെ 96 നൊസ്റ്റാൾജിയ [Vaisakh Murali] 1172

​അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രത ഓരോ വാക്കിലും നിറച്ചു. 50 വയസ്സായ ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ 19-കാരനായ മകനോട് സംസാരിക്കുന്ന ഗൗരവമല്ലായിരുന്നു അത്; മറിച്ച് ഒരു കാമുകൻ തന്റെ പ്രണയിനിയെക്കുറിച്ച് ആവേശത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നു.

​”അവളോട് പറയണം സഞ്ജൂ… മുകേഷ് ഇപ്പോഴും ആ പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്. അവൾ തന്ന ആ വാടിയ വാകപ്പൂവ് ഇന്നും എന്റെ ഡയറിയിലുണ്ട്. എനിക്ക് അവളെ ഒന്ന് കാണണം. സംസാരിക്കണം.”

ആ ഫോൺ സംഭാഷണം അവസാനിച്ചില്ല. മുകേഷ് അങ്കിളിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞ ആവേശം എന്നെയും വല്ലാതെ സ്വാധീനിച്ചു.

എന്റെ അമ്മയെക്കുറിച്ച്, ഞാൻ ഇതുവരെ കാണാത്ത ആ പഴയ പെൺകുട്ടിയെക്കുറിച്ച്, ഒരാൾ ഇത്രയും തീവ്രമായി സംസാരിക്കുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു കൗതുകം തോന്നി. ഒരു മകനെന്ന നിലയിലല്ല, മറിച്ച് രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ ഗാഢമായ ബന്ധത്തിന്റെ സാക്ഷിയായി ഞാൻ മാറി.

​”അങ്കിൾ… നിർത്തില്ലേ. അമ്മയെക്കുറിച്ച് ഇത്രയും ഓർമ്മകൾ ഇപ്പോഴും അങ്കിളിന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടല്ലോ. എനിക്ക് ഇനിയും കേൾക്കണം. നിങ്ങൾക്കിടയിൽ ആ പ്രണയം എത്രത്തോളം ആഴത്തിലായിരുന്നു?” ഞാൻ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.

​യാമിനി തന്റെ മകനോട് എല്ലാം തുറന്നുപറഞ്ഞുവെന്ന അറിവ് മുകേഷിനും ഒരു വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകി. അദ്ദേഹം തന്റെ വാക്കുകളിലെ നിയന്ത്രണം അഴിച്ചുവിട്ടു.

​”സഞ്ജൂ… അവളൊരു ലഹരിയായിരുന്നു,” മുകേഷ് ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ തുടർന്നു. “കോളേജിലെ ആ പഴയ ഓഡിറ്റോറിയത്തിന്റെ പിന്നിലെ ഇരുട്ടിൽ ഞങ്ങൾ തനിച്ചായ നിമിഷങ്ങൾ… അവളുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂട് ഇന്നും എന്റെ കഴുത്തിൽ തട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നും. നീല ബോർഡറുള്ള ആ വെള്ളസാരിയിൽ അവൾ വരുമ്പോൾ, ആ സാരിയുടെ ഒരോ മടക്കിലും എന്റെ വിരലുകൾ ഉടക്കി നിൽക്കുമായിരുന്നു. ആ കാലത്ത് ഒരു സ്പർശനം പോലും എത്രയോ വലുതായിരുന്നു!”