അമ്മയുടെ 96 നൊസ്റ്റാൾജിയ [Vaisakh Murali] 1172

​നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മറുപടി വന്നു: “Can I have your mobile number? Please.”

​ഞാൻ നമ്പർ അയച്ചു കൊടുത്തു. സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. അപ്പുറത്ത് നിന്ന് ഒരു പക്വതയുള്ള, എന്നാൽ വല്ലാത്തൊരു ആവേശം നിറഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ടു.

​”സഞ്ജൂ… ഞാൻ മുകേഷാണ്.”

​”പറയൂ സാർ,” ഞാൻ മറുപടി നൽകി.

​”സാർ എന്ന് വിളിക്കണ്ട… നീ എന്നെ അങ്കിൾ എന്ന് വിളിച്ചാൽ മതി. നിന്റെ അമ്മ… യാമിനി… അവൾ ഇപ്പോഴും എന്നെ ഓർക്കുന്നുണ്ടല്ലേ?” അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. “നീ പറഞ്ഞ ആ ചുംബനം… അതൊരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരമായിരുന്നു സഞ്ജൂ. കോളേജ് കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും പോയ നേരം. ലൈബ്രറിയുടെ വരാന്തയിൽ തനിച്ചു നിന്നപ്പോൾ, അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ തിളക്കം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് എന്നെത്തന്നെ നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പവിത്രമായ നിമിഷമായിരുന്നു അത്.”

​അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം നിർത്തി, ഒരു ദീർഘശ്വാസം എടുത്തു. “സഞ്ജൂ, എന്റെ ഫേസ്ബുക്ക് ഫോട്ടോ കണ്ട് അവൾ പേടിക്കണ്ട. എനിക്കൊരു കുടുംബമുണ്ട്, ശരിയാണ്. പക്ഷേ യാമിനി എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു മനോഹരമായ സ്വപ്നം പോലെ. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടിയാൽ ഒന്നും തകരില്ല. മറിച്ച്, വർഷങ്ങളായി ശ്വാസം മുട്ടി നിൽക്കുന്ന രണ്ട് ആത്മാക്കൾക്ക് അതൊരു ആശ്വാസമാകും.

ആ പഴയ കോളേജ് ഇടനാഴികളിലെ ചിരിയും, ഒളിച്ചോട്ടങ്ങളും, പരസ്പരം കൈകോർത്ത് നടന്ന നിമിഷങ്ങളും… അതൊന്നും എനിക്ക് മറക്കാൻ കഴിയില്ല.”