ശ്രീരാജ് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് യാമിനിയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. അവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നോണം അവൻ മൃദുവായി സംസാരിച്ചു.
”അമ്മേ, ഇതിൽ തെറ്റും ശരിയും ഒന്നുമില്ല. അമ്മ ഒരു സ്ത്രീയാണ്, യദു ഒരു പുരുഷനും. ഒരു പുരുഷന്റെ സാമീപ്യം ആഗ്രഹിക്കുക എന്നത് പ്രകൃതിസഹജമായ കാര്യമാണ്. അവൻ അമ്മയുടെ മകനായതുകൊണ്ട് ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു ‘കരുതൽ’ കൂടുതലുണ്ടാകും, അത്രമാത്രം.”
യാമിനി തല താഴ്ത്തി നിന്നു. “എങ്കിലും ശ്രീ… ലോകം അറിഞ്ഞാൽ…”
”ലോകം അറിയേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ,” ശ്രീ മുറിച്ചു പറഞ്ഞു. “അമ്മയുടെ ഈ സൗന്ദര്യം തിരിച്ചറിയാനും അത് ആസ്വദിക്കാനും യദുവിനെപ്പോലെ മറ്റാർക്കാണ് കഴിയുക? അവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അമ്മ അവന്റെ ലോകമാണ്. അവനിലൂടെ അമ്മയുടെ ഈ ഏകാന്തത മാറ്റാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ അതിൽ എന്ത് തെറ്റാണുള്ളത്? അമ്മ ഈ പേടിയൊക്കെ കളയൂ. അടുത്ത തവണ അവൻ അടുത്ത് വരുമ്പോൾ ആ സ്പർശനം ഭയപ്പെടാതെ ആസ്വദിക്കാൻ ശ്രമിക്കൂ. അപ്പോൾ അമ്മയ്ക്ക് മനസ്സിലാകും അതൊരു പുതിയ അനുഭൂതിയാന്നെന്ന് .”
യാമിനി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ലെങ്കിലും ശ്രീന്റെ വാക്കുകൾ അവളിൽ ഒരു സ്വാധീനം ചെലുത്തി. തന്റെ ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹവും മകനോടുള്ള ബന്ധവും തമ്മിലുള്ള ആ പോരാട്ടം അവളിൽ ഇപ്പോഴും തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, ശ്രീ നൽകുന്ന ഈ ‘ലൈസൻസ്’ അവൾക്ക് ഒരു ആശ്വാസമായി തോന്നി.
………..
”അമ്മേ, യദൂ… ഇത് നിങ്ങൾക്കുള്ള എന്റെ വക ഒരു ചെറിയ സമ്മാനമാണ്. ഇന്ന് രാത്രി വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് വേണം ഇത് തുറക്കാൻ. ഇത് ധരിച്ച് വേണം നിങ്ങൾ ഇന്ന് ഉറങ്ങാൻ,” ശ്രീ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
