അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങി വന്ന ലതികയുടെ മനസ്സിൽ അടുത്ത ദിവസത്തെ കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ പ്ലാനുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ പ്രീതി ഹാളിൽ ഇരുന്ന് പഴയ ഏതോ പുസ്തകം മറിച്ചു നോക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖവും വിരിഞ്ഞു വരുന്ന ശരീരവും കണ്ടപ്പോൾ ലതികയ്ക്ക് അഭിമാനം തോന്നി.
ലതിക പ്രീതിയെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. “മോളേ… നാളെ മുതൽ നീയും എന്റെ കൂടെ ഓഫീസറുടെ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നുണ്ട്. നിനക്ക് അവിടെ ഇരുന്ന് പഠിക്കാലോ. വീട്ടിലാണെങ്കിൽ നിന്റെ അച്ഛന്റെ ശല്യം കാരണം ഒന്നും നടക്കില്ല.”
പ്രീതി ആദ്യം ഒന്ന് മടിച്ചെങ്കിലും അമ്മയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി. ലതിക അവളുടെ മുടി ചീകിക്കൊടുക്കുന്നതിനിടയിൽ ശ്രീനാഥിനെ കുറിച്ച് പതുക്കെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
“ശ്രീനാഥ് സാർ വലിയ പാവമാ മോളേ. ഒരു ഓഫീസറുടെ ഗമയൊന്നും പുള്ളിക്കില്ല. നമ്മളെ സ്വന്തം കുടുംബത്തെപ്പോലെയാ കാണുന്നത്. അവിടെ ചെന്നാൽ നീ ഒന്നും പേടിക്കണ്ട, സാറിനോട് ഒളിയും മറയും ഒന്നും നിനക്ക് വേണ്ട. എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും ചോദിച്ചോ.”
ലതിക പ്രീതിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ തുടർന്നു. “നമ്മുടെ ഈ ദാരിദ്ര്യം മാറണമെങ്കിൽ സാറിന്റെ മനസ്സ് നിറയണം. സാറിനെ വേണ്ടപോലെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം. പുള്ളിക്ക് നമ്മളോട് ഒരു സ്നേഹം തോന്നിയാൽ നിനക്ക് നല്ല ഉടുപ്പും സ്വർണ്ണവുമൊക്കെ വാങ്ങിത്തരും. പുള്ളി നിന്റെ മേൽ കൈ വെച്ചാലോ എന്തെങ്കിലും ഒന്നു തൊട്ടാലോ നീ പേടിക്കരുത്, അതൊക്കെ സ്നേഹം കൊണ്ടാണെന്ന് കരുതിയാൽ മതി.”
