ലതിക ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു. “മഴ തോർന്നാൽ വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ വഴക്കായിരിക്കും സാറേ. കഞ്ഞിവെക്കാൻ വൈകിയാൽ അയാൾ എന്നെ വെറുതെ വിടില്ല.”
“അത്രയ്ക്ക് കഷ്ടമാണോ വീട്ടിലെ അവസ്ഥ?” ശ്രീനാഥ് പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
ആ ചോദ്യം അവളുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങളുടെ അണക്കെട്ട് തുറന്നു. “പറഞ്ഞിട്ട് എന്ത് കാര്യം സാറേ… മുഴുക്കുടിയനാ അയാൾ. പണിയെടുത്ത തുക മുഴുവൻ ഷാപ്പിൽ കൊടുക്കും. വീട്ടിൽ പട്ടിണിയാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ തല്ലും.
എനിക്ക് പത്താം ക്ലാസിൽ തോറ്റ ഒരു മകളുണ്ട്, പ്രീതി. പത്തിന് ശേഷം അവൾ പഠിക്കാൻ പോയില്ല, ഇപ്പോൾ വീട്ടിൽ പണിയൊന്നുമില്ലാതെ ഇരിക്കുകയാ. മകൻ അനീഷ്, പന്ത്രണ്ട് വയസ്. അവനും പഠിക്കാൻ വലിയ താല്പര്യമില്ല. എല്ലാം എന്റെ തലവിധി.” അവൾ കരഞ്ഞു.
അവൾ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. താഴെ തറയിൽ ഇരിക്കുന്ന അവളുടെ ആ വലിയ മുലകളുടെ വടിവ് കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
“നിനക്ക് ഇത്രയും വലിയൊരു മകളുണ്ടെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. കണ്ടാൽ തോന്നില്ലല്ലോ,” ശ്രീനാഥ് അവളുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ലതികയുടെ മുഖത്ത് ഒരു മ്ലാനമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “വയസ്സ് കുറേയായി സാറേ… ജീവിതം തല്ലിത്തീർക്കുകയാ. പതിനെട്ട് ആയപ്പോഴേക്കും കല്യാണം കഴിഞ്ഞു. പിന്നാലെ മകളും ജനിച്ചു. സാറിനെപ്പോലെ പഠിപ്പും ജോലിയുമുള്ള ഒരാളെ കിട്ടാൻ എന്റെ പ്രീതിമോൾക്ക് ഭാഗ്യമില്ലാതെ പോയി.”
അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ദാരിദ്ര്യവും നിസ്സഹായാവസ്ഥയും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. ശ്രീനാഥിന്റെ ഉള്ളിൽ അവളോട് സഹതാപം തോന്നി. അവൻ അവളുടെ തോളിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് തലോടി. “വിഷമിക്കേണ്ട ലതികാ… നമ്മൾക്ക് നോക്കാം. എന്തെങ്കിലും വഴിയുണ്ടാകും.”
