അമ്മയും മകളും: സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയ പുലരി 1 [Kambi Chettan] 443

“അയ്യോ… സാറേ വേണ്ട… ഞാൻ ചെയ്തോളാം. സാറിന് ഇത് ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ലേ?” അവൾ നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു പിൻവാങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു.

“മിണ്ടാതിരി ലതികാ. നീ എപ്പോഴും എനിക്ക് പണിയെടുത്തു തരുന്നതല്ലേ? ഇപ്പോ കുറച്ചു നേരം ഒന്നു മിണ്ടാതിരുന്നു കൂടെ?” അവൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ മൃദുവായ കണങ്കാലിലും പാദത്തിന്റെ അടിവശത്തും പതുക്കെ അമർത്തി തടവാൻ തുടങ്ങി. ആ സ്പർശനം ലതികയുടെ ദേഹത്തുകൂടെ ഒരു വൈദ്യുത പ്രവാഹം പോലെ കടന്നുപോയി. അവളുടെ ശരീരം അറിയാതെ ഒന്ന് വിറച്ചു. ക്രീം പുരട്ടുന്നതിനിടയിൽ അവന്റെ കൈകൾ അല്പം മുകളിലേക്ക് പടർന്നപ്പോൾ ലതിക ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു.

“ഇപ്പൊ എങ്ങനെയുണ്ട്? കുറവുണ്ടോ?” ശ്രീനാഥ് തലയുയർത്തി നോക്കി.

അവന്റെ നോട്ടം ലതികയുടെ നോട്ടവുമായി കൂട്ടിമുട്ടി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വേദനയല്ല, മറിച്ച് താൻ ഇതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു കരുതലിന്റെ സുഖമായിരുന്നു. “ഉണ്ട് സാറേ… നല്ല സുഖമുണ്ട്,” അവൾ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“ഇന്ന് ഇനി നീ ഒരു പണിയും എടുക്കണ്ട. കുറച്ചു നേരം ഇവിടെത്തന്നെ കിടന്നോ,” അവൻ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ പതുക്കെ ഒതുക്കിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.

“അതുപറ്റില്ല സാറേ, അടുക്കളയിൽ പണി ബാക്കിയുണ്ട്. പിന്നെ സാറിനുള്ള കഞ്ഞി…” അവൾ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

ശ്രീനാഥ് അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ച് അവളെ തടഞ്ഞു. “ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, ഇന്ന് ഇനി പണിയൊന്നും വേണ്ട. കഞ്ഞി ഞാൻ തന്നെ എടുത്തോളാം. നീ ഇവിടെ വിശ്രമിക്ക്.”

അവന്റെ ആ അധികാരം കലർന്ന സ്നേഹം ലതിക ആസ്വദിച്ചു. തന്റെ ഭർത്താവിനോട് ചോദിച്ചാൽ തല്ല് മാത്രം കിട്ടുന്ന സ്ഥാനത്ത്, ഈ മനുഷ്യൻ തന്നെ താങ്ങിയെടുത്തു കിടത്തിയതും ശുശ്രൂഷിച്ചതും അവൾക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമായി തോന്നി. അന്നുതൊട്ട് അവർക്കിടയിലെ യജമാനൻ-വേലക്കാരി ബന്ധത്തിന്റെ വേലിക്കെട്ടുകൾ പൂർണ്ണമായും തകർന്നു വീണു. ശ്രീനാഥ് വെറുമൊരു സാറല്ല, തന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ആരോ ആണെന്ന തോന്നൽ ലതികയുടെ ഉള്ളിൽ ഉറച്ചു.