ചിത്രയുടെ ചാരിത്ര്യം 5 [Kambi kannan] 166

താമസം തുടങ്ങുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി അവർ അടുക്കളയിൽ ചെറിയ രീതിയിൽ പാൽ തിളപ്പിച്ചു. ആവി പറക്കുന്ന ആ പാലിന്റെ മണം ഫ്ലാറ്റിലാകെ പടർന്നപ്പോൾ, എന്തോ ഒരു ശുദ്ധി അവിടെ വന്നതുപോലെ ചിത്രയ്ക്ക് തോന്നി. വർക്കലയിലെ ആ ഗന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ, ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ പരിശുദ്ധിയുള്ള മണം. താൻ പഴയ ചിത്രയായി മാറിയിരിക്കുന്നു എന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.

രാത്രിയായപ്പോൾ അവർ പുറത്തുനിന്ന് ഭക്ഷണം ഓർഡർ ചെയ്തു. ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന് ഇരുവശവും ഇരുന്ന് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഗോകുൽ അവളിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൾ പഴയതുപോലെ കൊഞ്ചി സംസാരിക്കുന്നു, അവന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. ഗോകുലിന് സന്തോഷം തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും, അവന്റെ ഉള്ളിലെ ഫാന്റസി ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. ഇവൾ മാറിക്കഴിഞ്ഞോ? അതോ ഇതൊരു മറ മാത്രമാണോ?

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു കൈ കഴുകി വരുമ്പോൾ ഗോകുൽ ബെഡ്റൂമിലെ റൂമിലെ വലിയ ബാൽക്കണി യിൽ കാത്തിരിക്കുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു ആകാശത്തെ നസ്ക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി നിന്നു . ഒപ്പം ഒട്ടും മങ്ങാതെ കൊച്ചി നഗരം രാത്രിയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നുണ്ട്.

“സന്തോഷമായോ ചിത്രേ?” ഗോകുൽ അവളുടെ തോളിലൂടെ കൈയിട്ട് ചേർത്തു പിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“ഒരുപാട്…” ചിത്ര അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. “നമുക്കിനി ഇങ്ങനെ മതി ഗോകുൽ. സമാധാനമായി, മറ്റാരുടെയും ശല്യമില്ലാതെ… നമ്മൾ മാത്രം.”

ഗോകുൽ അവളെ ഒന്നുകൂടി മുറുക്കി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ മുടിയിലെ ചന്ദനഗന്ധം അവനെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചിത്ര കണ്ണുകൾ അടച്ച് അവന്റെ ചൂട് ആസ്വദിച്ചു നിന്നു. ആ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ അവൾക്ക് തന്റെ ഭൂതകാലത്തെ മറക്കാനുള്ള കരുത്ത് കിട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി.