തലേദിവസം രാത്രി ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ നടന്ന ആ വലിയ വഴക്കിന് ശേഷമുള്ള പ്രഭാതം. സന്ധ്യ തന്റെ ഉള്ളിലെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും അഴിച്ചുവിട്ട മട്ടിലായിരുന്നു. അവൾ മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി വന്നത് അതീവ വശ്യമായ ഒരു രൂപത്തിലായിരുന്നു.
അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത് കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള ഒരു നേർത്ത ലേസ് ബ്രാ മാത്രമായിരുന്നു; അതിനു മുകളിൽ വസ്ത്രങ്ങളൊന്നുമില്ല.
താഴെ മുട്ടറ്റം പോലുമില്ലാത്ത ഒരു ചെറിയ സിൽക്ക് പാവാട. അവളുടെ വിരിഞ്ഞ മാറുകളുടെ ഭാരവും കറുത്ത ലേസിനുള്ളിലൂടെ തെളിയുന്ന മുലക്കണ്ണുകളും ആ വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു ലഹരി പടർത്തി. അർജുൻ ഹാളിലെ സോഫയിൽ കാലുകൾ കവച്ചു വെച്ച് പത്രം വായിക്കുകയായിരുന്നു.
സന്ധ്യ പതുക്കെ നടന്നു ചെന്ന് അവന്റെ കാലുകൾക്കിടയിൽ തറയിൽ ഇരുന്നു. അർജുന്റെ തുടകൾക്കിടയിൽ തന്റെ വിരിഞ്ഞ പുറം അമർത്തിക്കൊണ്ട് അവൾ പതുക്കെ ചായ കുടിച്ചു. ബാലചന്ദ്രൻ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത്, തന്റെ ഭാര്യ മകന്റെ കാലുകൾക്കിടയിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി ഇരിക്കുന്ന ആ വന്യമായ കാഴ്ചയായിരുന്നു.
ബാലചന്ദ്രൻ ഉലയുന്ന കൈകളോടെ ഹാളിന്റെ വാതിൽക്കൽ വന്നു നിന്നു. തന്റെ കൺമുന്നിൽ സ്വന്തം ഭാര്യ ഒരു അർദ്ധനഗ്നയായ ദാസിയെപ്പോലെ മകന്റെ കാലുകൾക്കിടയിൽ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട് അയാൾക്ക് വാക്കുകൾ പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല. “സന്ധ്യേ… നീ… നീ ഇതെന്താണ് കാണിക്കുന്നത്?” അയാൾ ദയനീയമായി ചോദിച്ചു. സന്ധ്യ പതുക്കെ തല തിരിച്ചു അയാളെ നോക്കി.
ആ പഴയ ഭക്തിയോ, പേടിയോ, ബഹുമാനമോ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ എവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, അതീവമായ പുച്ഛം കലർന്ന ഒരു ചിരി അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ വിരിഞ്ഞു. “എന്താ ഏട്ടാ… നോക്കി നിൽക്കാതെ അങ്ങോട്ട് പോയി ഇരിക്ക്,” അവൾ ലഹരിയോടെ പറഞ്ഞു. അവളുടെ വിരലുകൾ അർജുന്റെ കരുത്താർന്ന തുടകളിൽ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
