“എടാ മോനേ… വിടടാ പട്ടി!” സന്ധ്യയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു നേർത്ത വിറയലുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിൽ പ്രതിഷേധത്തേക്കാൾ ഉപരി ഒരുതരം വഴങ്ങിക്കൊടുക്കൽ നിഴലിച്ചു. “അച്ഛൻ അവിടെ ഇരിക്കുന്നത് കാണുന്നില്ലേ? നീയിങ്ങനെ ഇടുപ്പിൽ പിടിച്ച് ഞെരിക്കല്ലേ… ആഹ്…”
അർജുൻ തന്റെ പിടി ഒന്നുകൂടി മുറുക്കി, സന്ധ്യയുടെ ശരീരം തന്റെ വശങ്ങളോട് ചേർത്തു നിർത്തി. അവന്റെ ശ്വാസം അമ്മയുടെ കഴുത്തിലെ മുല്ലപ്പൂക്കൾക്കിടയിൽ പതിഞ്ഞു. അവൻ താഴെയിരിക്കുന്ന അച്ഛനെ ഒന്ന് പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി.
“അതിനെന്താ അമ്മേ?” അർജുന്റെ സ്വരം ശാന്തമായിരുന്നു. അവൻ അച്ഛനോടായി തുടർന്നു: “അച്ഛാ… ഫങ്ഷൻ കഴിഞ്ഞതിന്റെ ക്ഷീണമൊക്കെ മാറ്റാൻ അമ്മയ്ക്ക് കാല് മസാജ് ചെയ്തു കൊടുക്കാനുണ്ട്. അതൊന്ന് ചെയ്യണം. അച്ഛൻ ചെന്ന് കിടന്നോളൂ, ഞങ്ങളെ കാത്തിരിക്കണ്ട. ഗുഡ് നൈറ്റ്.”
സന്ധ്യ അർജുന്റെ നെഞ്ചോട് കൂടുതൽ പറ്റിനിന്നു. ബാലചന്ദ്രന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ അവൾക്ക് ലജ്ജയല്ല, മറിച്ച് താല്പര്യമില്ലായ്മയായിരുന്നു. “അതെ ഏട്ടാ… എനിക്ക് വല്ലാത്ത ക്ഷീണമുണ്ട്. ഏട്ടൻ പൊയ്ക്കോ… വരാൻ വൈകും.”
മുകളിലത്തെ നിലയിലെ ആ നീല വെളിച്ചത്തിലേക്ക് അവർ മറയുമ്പോൾ, ഓരോ പടിയിലും അർജുന്റെ കൈകൾ സന്ധ്യയുടെ നിതംബങ്ങളിൽ അമരുന്നത് ബാലചന്ദ്രൻ സ്തംഭിച്ചു നോക്കിനിന്നു. സ്വന്തം വീട്ടിൽ വെറുമൊരു നിഴലായി താൻ മാറുകയാണെന്ന് അയാൾ ഭീതിയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
കൃത്യം മുപ്പത് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. താഴെ ഹാളിലെ വിജനതയിൽ ബാലചന്ദ്രൻ ഇപ്പോഴും സോഫയിൽ തറഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു. മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ നേർത്ത മൂളലിനപ്പുറം മറ്റൊരു ശബ്ദം അയാളുടെ കാതുകളെ കീഴടക്കി. പതുക്കെയുള്ള സംസാരവും ഇടയ്ക്കുള്ള ചിരിയും. അർജുന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽ പാതി മാത്രം ചാരിയിരുന്നു. അകത്ത് നിന്ന് തീക്ഷ്ണമായ നീല വെളിച്ചം ഇടനാഴിയിലേക്ക് ഒരു നീല വരയായി വീണുകിടക്കുന്നു.
