ബാലചന്ദ്രൻ ശ്വാസമടക്കി വാതിലിനോട് ചേർന്നു നിന്നു. അകത്ത് സന്ധ്യയുടെ ശബ്ദം ഒരു പരാതി എന്നപോലെ പുറത്തുവന്നു:
“ഹാ… മോനേ… പതുക്കെടാ… കാലിന്റെ അവിടെ അത്രയും അമർത്തല്ലേ… ആഹ്…” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഫങ്ഷൻ കഴിഞ്ഞുള്ള ക്ഷീണവും മകൻ കാല് മസാജ് ചെയ്തു കൊടുക്കുമ്പോഴുള്ള സുഖവും കലർന്നിരുന്നു.
അർജുന്റെ ശബ്ദം ആ നീല മുറിയിൽ മുഴങ്ങി: “ഒന്ന് അടങ്ങി നിൽക്കൂ അമ്മേ. ഇത്രയും നേരം ആ കല്യാണ വീട്ടിൽ വട്ടം കറങ്ങിയതല്ലേ? ഇരിക്കൂ… ഈ നീല വെളിച്ചത്തിൽ അമ്മയെ കാണാൻ എന്ത് ഭംഗിയാണെന്നോ. സാരിയുടെ ഈ കളർ അമ്മയ്ക്ക് നന്നായി ഇണങ്ങുന്നുണ്ട്.”
സന്ധ്യയുടെ ശ്വാസം ഒന്ന് വേഗത്തിലായി. “എടാ മോനേ… നീ പറയുന്നത് പോലെ ഞാൻ ഇരിക്കാല്ലോ… പക്ഷേ നിന്റെ ഈ കൈകൾ… അത് കാലിൽ ഇങ്ങനെ അമരുന്നത് എനിക്ക് വല്ലാതെ ഇക്കിളി വരുന്നു. നീ എന്തിനാടാ എന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? ഹാ… പതുക്കെടാ കുസൃതി!”
വാതിലിന്റെ ചെറിയ വിടവിലൂടെ ബാലചന്ദ്രൻ അകത്തേക്ക് നോക്കി. നീല വെളിച്ചത്തിൽ സന്ധ്യ കട്ടിലിന്റെ അറ്റത്ത് ഇരിക്കുകയാണ്. അവളുടെ പച്ച സിൽക്ക് സാരിയുടെ തലപ്പ് അല്പം വഴുതി തോളിൽ നിന്ന് മാറിയിട്ടുണ്ട്. അർജുൻ അവളുടെ കാലുകൾ തന്റെ മടിയിൽ വെച്ച് സാവധാനം മസാജ് ചെയ്യുകയാണ്. പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ മുഖത്തും ഉടലിലും ഇഴയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ വിരലുകൾ അമ്മയുടെ കണങ്കാലിൽ നിന്നും സാവധാനം മുട്ടിന് താഴെ വരെ ഉയരുന്നു.
“എടാ… അച്ഛൻ പുറത്തുണ്ടാവുമോടാ?” സന്ധ്യ മെല്ലെ ചോദിച്ചു. “നമ്മൾ ഇങ്ങനെ മുറിയടച്ചിരിക്കുന്നത് അച്ഛന് ഇഷ്ടപ്പെടില്ലെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ? ഹാ… നീ എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? മസാജ് അവിടെ മതിയടാ…”
