പെട്ടെന്ന്, അർജുൻ തന്റെ വലതുകൈ വായുവിൽ ഉയർത്തി. പ്ളാച്ച്! ശക്തമായ ഒരു തല്ല് സന്ധ്യയുടെ ആ കനത്ത നിതംബത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ പതിച്ചു. ആ ശബ്ദം ആ മുറിയിൽ ആഞ്ഞു മുഴങ്ങി. അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ ആഘാതത്തിൽ സന്ധ്യ ഒന്ന് കുതറി. അവളുടെ ശരീരം ഒരു നിമിഷം തളർന്നുപോയി.
“ആഹ്… മോനേ…! ഹാ…!” വേദനയും വിറയലും കലർന്ന ഒരു നിലവിളി അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു. കണ്ണുകൾ വിടർന്നു, പിന്നെ പകുതിയോളം അടഞ്ഞു. അർജുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ പിൻഭാഗത്ത് സാവധാനം തഴുകി. അവന്റെ വിരലുകൾ ആ ചൂടുള്ള മാംസത്തിലൂടെ സാവധാനം ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി.
“എന്താ അമ്മേ… വേദനിച്ചോ?” അവൻ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. “ഈ വസ്ത്രം ഇത്രയും മുറുകിയിരിക്കുമ്പോൾ അവിടെ അടിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ ശബ്ദം… അത് കേൾക്കാൻ നല്ല രസമാണ്!”
സന്ധ്യയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. അവൾ അർജുന്റെ തോളുകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ശരീരം ഇപ്പോഴും ആ തല്ലിന്റെ ആഘാതത്തിൽ കുലുങ്ങുകയായിരുന്നു. “എടാ മോനേ… നീ വല്ലാതെ കുരുത്തക്കേട് കാണിക്കുന്നുണ്ടാ… ആ… എന്റെ ദേഹം മുഴുവൻ വിറയ്ക്കുന്നു. നിനക്ക് ഇതിന്റെ കുറവേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ…
പോടാ ശവമേ! ഹാ… അവിടെ വീണ്ടും അടിക്കരുത്…” അർജുൻ അവളെ പിന്നിലൂടെ ആഞ്ഞു പുണർന്നു. “അമ്മേ, നാളെ ഫോട്ടോ എടുക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഇതുപോലെ തന്നെ ചെയ്യും. അപ്പോൾ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് വരുന്ന ആ ഭാവം… അത് എനിക്ക് വേണം. മനസ്സിലായോ?”
സന്ധ്യ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നു. ശ്വാസം വേഗത്തിലാക്കി അവൾ പറഞ്ഞു: “നീ എന്നെക്കൊണ്ട് എന്തൊക്കെയാ ചെയ്യിപ്പിക്കുന്നത്…”
