പുറത്ത് ബാലചന്ദ്രൻ തകർന്നുപോയി. സന്ധ്യ ആ ടാറ്റൂവിനെ മറയ്ക്കുന്നതിന് പകരം, അവന്റെ വിരലുകൾക്ക് കീഴിൽ വിറച്ച് ആവേശത്തോടെ അത് ആസ്വദിക്കുന്നത് അയാൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അർജുൻ ആ വെളുത്ത ബോഡിസ്യൂട്ടിന്റെ സിപ്പർ പതുക്കെ താഴേക്ക് വലിച്ചു.
സന്ധ്യയുടെ മാറിടങ്ങളിലെ ആ മുറുക്കം അയഞ്ഞു. അവൻ അവളെ നോക്കി ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു, “അമ്മ ഇനി പഴയ സന്ധ്യയല്ല. അച്ചന്റെ സന്ധ്യ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞു… ഇനി ഇവിടെയുള്ളത് അർജുന്റെ അമ്മയാണ്. ഇനിയുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഈ ലോകം മുഴുവൻ അമ്മയെ എന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ കാണും.”
സന്ധ്യ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി തന്റെ ഉടലിലെ ആ മുദ്രകളിൽ വിരലോടിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുതിയ തിളക്കം വിരിഞ്ഞു. “മോനേ… നീ എന്നെ ശരിക്കും മാറ്റിമറിച്ചു. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ ജന്മം കിട്ടിയ പോലെ തോന്നുന്നുടാ…”
ബാലചന്ദ്രൻ ആ വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ തന്റെ ലോകം ചാരമാകുന്നത് നോക്കി നിന്നു.
വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ കണ്ട ആ കാഴ്ചകൾ ബാലചന്ദ്രന്റെ ഉള്ളിലെ നിയന്ത്രണങ്ങളെല്ലാം തകർത്തു കളഞ്ഞു. തന്റെ ഭാര്യയുടെ ഏറ്റവും സ്വകാര്യമായ ഇടത്ത് കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്ന ആ അക്ഷരങ്ങൾ അയാളുടെ അഭിമാനത്തിന് മേൽ പതിച്ച ഇടിത്തീയായിരുന്നു.
അയാൾക്ക് ഇനി വെറുമൊരു കാഴ്ചക്കാരനായി നിൽക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അയാൾ വാതിൽ ആഞ്ഞു തള്ളി. വാതിൽ മലർക്കെ തുറന്നു. അകത്തെ നീല വെളിച്ചത്തിന് നടുവിൽ, ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റുകളുടെ വെട്ടത്തിൽ സന്ധ്യയും അർജുനും തിരിഞ്ഞു നോക്കി. സന്ധ്യ അപ്പോഴും ആ വെളുത്ത ബോഡിസ്യൂട്ടിന്റെ അറ്റം വിരലുകൾ കൊണ്ട് താഴേക്ക് വലിച്ചുപിടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
