ആ കറുത്ത അക്ഷരങ്ങൾ — ‘അർജുന്റെ സ്വന്തം’ — ആ വെളിച്ചത്തിൽ വശ്യതയോടെ തിളങ്ങിനിന്നു. “സന്ധ്യേ… നീ… നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്നത്?” ബാലചന്ദ്രന്റെ ശബ്ദം വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
അയാൾ പിച്ചവെച്ച് എന്നപോലെ അവർക്ക് അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. “നിന്റെ ഉടലിൽ അവൻ… അവൻ അവന്റെ പേര് കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നത് നീ എങ്ങനെ സമ്മതിച്ചു കൊടുത്തു? എന്റെ ഭാര്യയുടെ ഏറ്റവും രഹസ്യമായ ഭാഗത്ത് എന്റെ മകന്റെ പേരോ?”
സന്ധ്യയുടെ മുഖത്ത് ആദ്യം ഒരു ചമ്മൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മുന്നിൽ ഈ വേഷത്തിൽ, ഇടുപ്പിലെ ആ രഹസ്യ മുദ്രയുമായി പിടിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ഒരു നിമിഷത്തെ പതർച്ച. അവൾ പതുക്കെ കൈകൾ കൊണ്ട് അത് മറയ്ക്കാൻ നോക്കി. പക്ഷേ അർജുൻ അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ തടഞ്ഞു.
അവന്റെ സാമീപ്യം സന്ധ്യയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു പുതിയ ഊർജ്ജം നൽകി. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ആ പഴയ കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ മറച്ചുപിടിച്ച കൈകൾ സാവധാനം മാറ്റി, തന്റെ ഇടുപ്പ് അല്പം മുന്നോട്ട് തള്ളി ആ മുദ്ര ബാലചന്ദ്രന് നേരെ ഒന്നുകൂടി പ്രദർശിപ്പിച്ചു. “ഏട്ടൻ എല്ലാം കണ്ടു അല്ലേ?” അവൾ വളരെ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു. “ഇത് കണ്ടാൽ ഏട്ടൻ എന്നെ കൊല്ലും എന്നറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ എന്ത് ചെയ്യാം…”
ബാലചന്ദ്രൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അർജുനെ നോക്കി. “അർജുൻ… നീ നിന്റെ അമ്മയോടാണോ ഇത് ചെയ്യുന്നത്? അവൾക്ക് ഒരു മാനം ഉണ്ടെന്ന് നീ കരുതിയില്ലേടാ?”
അർജുൻ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ മറുപടി നൽകി. “അമ്മയ്ക്ക് ഇതിൽ പരാതിയില്ല അച്ചാ. പിന്നെ അച്ചൻ എന്തിനാ ഇത്ര വിഷമിക്കുന്നത്? ഈ വെളിച്ചത്തിൽ അമ്മയുടെ ഇടുപ്പിലെ എന്റെ പേര് കാണാൻ എന്ത് ഭംഗിയാണെന്ന് നോക്കൂ! അച്ചന് പോലും ഇനി ഇതിൽ അവകാശമില്ല. അമ്മ ഇപ്പോൾ എന്റെ മാത്രമാണ്.” സന്ധ്യ മകന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ആവേശത്തോടെ തല ചായ്ച്ചു.
