ബാലചന്ദ്രൻ അർജുനെ നോക്കി. “അർജുൻ… നിനക്ക് നാണമില്ലേടാ നിന്റെ അമ്മയെ ഇങ്ങനെ തറയിലിരുത്താൻ?”
അർജുൻ ക്യാമറയിൽ നിന്നും കണ്ണ് എടുക്കാതെ തന്നെ മറുപടി നൽകി. “അമ്മയ്ക്ക് ഇതിൽ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലല്ലോ അച്ചാ. അമ്മ ഇപ്പോൾ എന്റെ കംപ്ലീറ്റ് മോഡലാണ്. അല്ലേ അമ്മേ?”
അവൾ ബാലചന്ദ്രനെ നേരെ നോക്കി. “ഏട്ടാ, ഇതൊക്കെ ഞങ്ങളുടെ മാത്രം കാര്യമാണ്. എന്റെ ശരീരത്തിൽ അവന്റെ പേര് എഴുതിവെച്ചത് വെറുതെയല്ല, ഞാൻ ഇപ്പോൾ അവന്റെ ലോകത്താണ്.
ഏട്ടൻ ആവശ്യമില്ലാത്തത് ചിന്തിച്ച് വിഷമിക്കണ്ട. പോയി ചായ കുടിക്കാൻ നോക്ക്.” അർജുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സന്ധ്യയുടെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു അവളുടെ മുഖം തന്റെ ക്യാമറയ്ക്ക് നേരെ തിരിച്ചു.
സന്ധ്യ അതീവ വിധേയത്വത്തോടെ മകന്റെ കൈകൾക്ക് കീഴിൽ കണ്ണുകൾ അടച്ചു നിന്നു. തന്റെ സർവ്വസ്വാതന്ത്ര്യവും അഭിമാനവും മകന്റെ പാദങ്ങളിൽ അർപ്പിച്ച സന്ധ്യയുടെ ആ രൂപം ബാലചന്ദ്രന്റെ ഉള്ളിലെ അവസാന പ്രതീക്ഷയെയും ഇല്ലാതാക്കി.
ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് ഹാളിലെ വെളിച്ചത്തിൽ ബാലചന്ദ്രൻ തളർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. അർജുൻ തന്റെ ക്യാമറയുമായി സോഫയിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു സന്ധ്യയെ അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചു. സന്ധ്യ അപ്പോഴും ആ വെളുത്ത ബോഡിസ്യൂട്ടിലായിരുന്നു; അതിനു മുകളിലൂടെ അവൾ അർജുന്റെ മറ്റൊരു വലിയ നീണ്ട ഷർട്ട് മാത്രം ധരിച്ചിരുന്നു. അതിന്റെ ബട്ടണുകൾ പകുതിയും തുറന്നുകിടന്നു.
“അമ്മേ, എനിക്ക് ദാഹിക്കുന്നു. അച്ചന്റെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന ആ വെള്ളം വാങ്ങി എനിക്ക് തരൂ,” അർജുൻ അധികാരത്തോടെ പറഞ്ഞു.
