ബാലചന്ദ്രന്റെ അരികിലെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന വെള്ളം എടുക്കാൻ സന്ധ്യ അങ്ങോട്ട് നടന്നു. പക്ഷേ, അവൾ വെള്ളം എടുക്കുന്നതിന് മുൻപ് അർജുൻ ഇടപെട്ടു. “അമ്മേ… അച്ചന്റെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നിട്ട് വേണം അത് വാങ്ങാൻ. അതല്ലേ അതിന്റെ ഒരു ഭംഗി! ആ ഇരിപ്പിൽ ആ ബോഡിസ്യൂട്ടിന്റെ മുറുക്കം എനിക്ക് ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ പാകത്തിന് കിട്ടും.”
ബാലചന്ദ്രൻ സ്തംഭിച്ചുപോയി. “അർജുൻ! നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്?”
സന്ധ്യ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലയായി നിന്നു.
ഭർത്താവിന്റെ മുന്നിൽ അത്രമേൽ താഴ്ന്നു നിൽക്കേണ്ടി വരുന്നതിന്റെ പരിഭ്രമം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. അവൾ ബാലചന്ദ്രന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. പക്ഷേ, അർജുൻ തന്റെ ക്യാമറ റെഡിയാക്കി “അമ്മേ… വേഗം!” എന്ന് കൽപ്പിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ മടി മാറി. അവൾ പതുക്കെ ബാലചന്ദ്രന്റെ കാല്ക്കൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്ന് ആ വെള്ളം എടുത്തു. വസ്ത്രത്തിന്റെ മുറുക്കത്തിൽ അവൾ ഒന്ന് ആയാസപ്പെട്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുതിയ വിധേയത്വം തെളിഞ്ഞു.
“ഏട്ടൻ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? അവൻ പറയുന്നത് അനുസരിക്കുന്നത് എനിക്കിപ്പോൾ ഒരു ശീലമായി,” അവൾ വെള്ളം അർജുന് നൽകിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അർജുൻ വിജയഭാവത്തിൽ ആ ദൃശ്യം ക്യാമറയിൽ പകർത്തി.
അന്ന് പകൽ മുഴുവൻ മുകളിലെ മുറിയിൽ ഫോട്ടോഷൂട്ട് തുടർന്നു. ബാലചന്ദ്രൻ ഇത്തവണ അത് കാണാൻ പോയില്ല. വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ ആ കാഴ്ചകൾ കണ്ട് വീണ്ടും തകരാൻ അയാൾക്ക് വയ്യായിരുന്നു. അയാൾ സ്വന്തം മുറിയിൽ വാതിലടച്ച് ഇരുട്ടിൽ കിടന്നു. രാത്രി ഏതാണ്ട് 2:30 ആയപ്പോൾ സന്ധ്യ മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. വിയർപ്പിന്റെയും അർജുന്റെ കടുപ്പമേറിയ പെർഫ്യൂമിന്റെയും ഗന്ധം അവളിൽ നിന്ന് വമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
