ബാലചന്ദ്രന്റെ മുഖത്തെ വല്ലാത്ത പിരിമുറുക്കം കണ്ടപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു: “പിന്നെ ഏട്ടാ… ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്. എല്ലാ ദിവസവും ഇതുപോലെ രണ്ട് മണിക്കും രണ്ടരയ്ക്കും ഒക്കെ വരുന്നത് ഏട്ടന്റെ ഉറക്കത്തെ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നുണ്ടല്ലേ? ഷൂട്ടിംഗ് തീരാൻ വൈകും… അത്രയ്ക്കും വർക്കുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് നാളെ മുതൽ ഞാൻ അർജുന്റെ കൂടെ കിടക്കട്ടെ?”
ബാലചന്ദ്രൻ സ്തംഭിച്ചുപോയി. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ മിന്നിയ നടുക്കം കണ്ടപ്പോൾ സന്ധ്യ പെട്ടെന്ന് തിരുത്തി. “അല്ല… ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്, രാത്രി ഷൂട്ട് കഴിഞ്ഞു അവൻ പറയുന്നത് പോലെ ആ റൂമിൽ തന്നെ ഉറങ്ങിക്കോളാം എന്ന്. ഏട്ടനെ വെറുതെ ശല്യം ചെയ്യേണ്ടല്ലോ. അർജുനും അത് തന്നെയാണ് പറയുന്നത്…”
ബാലചന്ദ്രൻ മറുപടി പറയാൻ കരുത്തില്ലാതെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. സന്ധ്യ അയാളെ പാടെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് കിടക്കയുടെ മറുവശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ആ മുറിയിൽ അപ്പോഴും അർജുന്റെ പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം അവശേഷിച്ചിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ ബാലചന്ദ്രൻ തന്റെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് നോക്കി നിശബ്ദനായി ഇരുന്നു. കൈയിലെ സ്പൂൺ പോലും അനങ്ങിയില്ല; അയാൾക്ക് വിശപ്പില്ലായിരുന്നു. തലേദിവസം രാത്രി 2:30-ന് കണ്ട ആ ദൃശ്യങ്ങളും, സന്ധ്യയുടെ പുറത്തെ ആ ചുവന്ന വിരൽപ്പാടുകളും അയാളുടെ ഉറക്കം കെടുത്തിയിരുന്നു. ഹൈ-കപ്പാസിറ്റി എസിയുടെ നേർത്ത മൂളൽ ആ വീടിന്റെ നിശബ്ദതയെ ഒന്നുകൂടി ഭാരമുള്ളതാക്കി മാറ്റി.
സന്ധ്യ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഓരോ വിഭവങ്ങളുമായി ടേബിളിലേക്ക് വന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് തലേന്നത്തെ ആ രാത്രിയുടെ ആലസ്യം വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. കണ്ണുകൾ അല്പം ചുവന്ന്, ചുണ്ടുകൾ നേരിയതായി വിങ്ങിയിരുന്നു. അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന സ്ലീവ്ലെസ് കുർത്തയുടെ വശങ്ങളിലൂടെ വെളുത്ത തോളിലെ ആ ചുവന്ന വിരൽപ്പാടുകൾ ഇപ്പോഴും മായാതെ നിന്നു — അർജുന്റെ കൈകൾ അവിടെ പതിപ്പിച്ച അടയാളങ്ങൾ.
