അയാൾ പതുക്കെ പടികൾ ഇറങ്ങി, ഹാളിലെ സോഫയിൽ തളർന്നു വീണു. കണ്ണടച്ചാലും മുകളിലെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒഴുകി വരുന്ന അവളുടെ ആ ലഹരി നിറഞ്ഞ ശബ്ദങ്ങൾ മാത്രമേ അയാളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്നുള്ളൂ. അപമാനം അയാളെ പൂർണ്ണമായി വിഴുങ്ങിയിരുന്നു.
മുകളിലെ മുറിയിൽ നിന്ന് സന്ധ്യയുടെ അങ്ങേയറ്റം സുഖനിറഞ്ഞ ആ ദീർഘമായ നിലവിളി ഒഴുകി വന്നപ്പോൾ, ബാലചന്ദ്രൻ സോഫയിലെ തലയിണയിൽ മുഖം അമർത്തി നിശ്ശബ്ദമായി കരഞ്ഞു.
തന്റെ അധികാരം, തന്റെ അന്തസ്സ്, തന്റെ ഭാര്യ — എല്ലാം തന്റെ മകന്റെ കാൽക്കീഴിൽ അമരുന്നത് അയാൾക്ക് നിസ്സഹായനായി കേട്ടുനിൽക്കേണ്ടി വന്നു. രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ സന്ധ്യയുടെ ആ പരിഹാസച്ചിരി അപ്പോഴും ആ വീട്ടിൽ വന്യമായി മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
