അർജുൻ അവളുടെ കഴുത്തിന്റെ പിൻഭാഗത്ത് തന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകൾ ചലിപ്പിച്ചു. അവന്റെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം അവളുടെ ചെവിയോട് ചേർന്നുനിന്നു. “അമ്മേ, ഇന്ന് കുറച്ചുകൂടി കടുപ്പമുള്ള ഷൂട്ടുകൾ ഉണ്ട്, തയ്യാറല്ലേ?” അവൻ ചോദിച്ചു. “ഇന്നലത്തെ ആ പാടുകൾ മായുന്നതിന് മുമ്പ് എനിക്ക് കുറച്ച് ക്ലോസപ്പ് ഷോട്ടുകൾ കൂടി എടുക്കണം. അമ്മയുടെ ഈ ചുവന്ന അടയാളങ്ങൾ… ക്യാമറയിൽ അത് എത്ര വശ്യമായിരിക്കുമെന്നോ.”
സന്ധ്യ ബാലചന്ദ്രനെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് അർജുനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു: “നീ എന്ത് പറഞ്ഞാലും ഞാൻ തയ്യാറാണ് മോനേ… എനിക്ക് ശരിക്കും പേടി തോന്നുന്നു. പക്ഷേ നിനക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ… നിന്റെ ഓരോ ആഗ്രഹവും സാധിച്ചു തരാൻ അമ്മയ്ക്ക് ഒരു മടിയുമില്ല.”
ബാലചന്ദ്രൻ ഇത് നേരിട്ട് കാണുകയായിരുന്നു. തന്റെ ഭാര്യയുടെ ഇടുപ്പിലും തുടകളിലും മകൻ ഇത്രയും അധികാരത്തോടെ കൈവെക്കുന്നത്, അവളെ അമർത്തുന്നത്, അവളോട് ഇത്ര തുറന്ന് സംസാരിക്കുന്നത് — എല്ലാം അയാൾക്ക് ഒരു മാരകമായ ആഘാതമായി അനുഭവപ്പെട്ടു. അയാൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു: “സന്ധ്യേ… നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? അവനോട് നീ ഇങ്ങനെയാണോ പെരുമാറുന്നത്? നിനക്ക് നാണമില്ലേ സന്ധ്യേ?”
അവളുടെ ശബ്ദം തണുത്തതും അവജ്ഞ നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു: “ഏട്ടാ, ഇതൊക്കെ ഞങ്ങളുടെ ഓരോ തമാശകളല്ലേ? അവൻ ഒരു കലാകാരനല്ലേ, അവന് അവന്റെ മോഡലിനെ എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശമില്ലേ? ഏട്ടൻ മിണ്ടാതെ ആ ജ്യൂസ് കുടിക്കാൻ നോക്ക്.
ഞങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ അധികം തലയിടേണ്ട.”
