സന്ധ്യ അവന്റെ ഓരോ വാക്കും അനുസരിച്ചു. അവൾ വലിയ കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ രൂപം കണ്ട് വിസ്മയത്തോടെ നിന്നു. “എടാ അർജുൻ… ഇതൊരു അടിവസ്ത്രം പോലെയുണ്ടല്ലോടാ!” അവൾ ശ്വാസം വേഗത്തിലാക്കി ചോദിച്ചു. “ഈ ലേസിനുള്ളിലൂടെ എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ പുറത്ത് കാണുന്നില്ലേടാ? മോനേ… ഇത് വല്ലാതെ കടുപ്പമാണല്ലോടാ…”
അർജുൻ പച്ചയായി, തുറന്ന് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. “ഈ ലേസ് വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ അമ്മയെ കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുണ്ട്. ഒരു കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയെപ്പോലെയുണ്ട് അമ്മ ഇപ്പോൾ. ആ തുടകൾക്കിടയിലെ വിടവ് ഒന്ന് നോക്കൂ അമ്മേ… അത് ക്യാമറയിൽ എത്ര വശ്യമായിരിക്കുമെന്നോ. ഈ കറുത്ത ലേസ് അമ്മയുടെ ചർമ്മത്തിൽ അമരുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ ടെക്സ്ചർ കണ്ടോ? അമ്മേ……
ഇങ്ങനെ അനങ്ങാതെ നിൽക്ക്!”
സന്ധ്യ ഒന്ന് വിറച്ചു, പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്ത് ആവേശം പടർന്നു. “നീ എന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ വളവും ഇത്ര സൂക്ഷ്മമായി നോക്കല്ലേടാ… നിനക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ ഞാൻ ഈ നിൽക്കുന്നത്.…”
ബാലചന്ദ്രൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു, “അർജുൻ… വേണ്ടടാ… നിന്റെ അമ്മയാണത്… അവൾ എന്തിനാ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യുന്നത്? സന്ധ്യേ… നിനക്ക് നാണമില്ലേ?”
സന്ധ്യ അയാളെ പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി. “ഏട്ടാ… മിണ്ടാതെ അവിടെ ഇരിക്കൂ. അർജുൻ ഒരു ആർട്ടിസ്റ്റാണ്. എന്റെ ഉടലിലെ ഓരോ അണുവും അവന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. അർജുൻ… നീ നോക്കിയേടാ, എന്റെ ഈ ഇടുപ്പിലെ ‘A’ ഇന്ന് കൂടുതൽ തിളങ്ങുന്നില്ലേ?”
അർജുൻ ക്യാമറ മാറ്റിവെച്ച് സന്ധ്യയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ ആ കറുത്ത ലേസ് പാന്റിലൂടെ കൈകൾ ആഞ്ഞു ഞെക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ ബാലചന്ദ്രനെ നോക്കി. “അച്ഛാ… ഇത് തുടക്കം മാത്രമാണ്.. ഇനി അമ്മയുടെ ഓരോ ശ്വാസവും എന്റെ താളത്തിനനുസരിച്ചായിരിക്കും.” അർജുൻ ബാലചന്ദ്രനെ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു: “അച്ചാ… സത്യം പറയൂ.
