സന്ധ്യയുടെ ശരീരം അവന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്നു.
“നോക്കൂ അച്ചാ… ഈ ഒരു മുറുക്കമാണ് ക്യാമറയ്ക്ക് വേണ്ടത്,” അർജുൻ ബാലചന്ദ്രന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അധികാരത്തോടെ പറഞ്ഞു. ആ വെളുത്ത ബോഡിസ്യൂട്ട് സന്ധ്യയുടെ വിയർപ്പിൽ നനഞ്ഞ് ചർമ്മത്തോട് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് ബാലചന്ദ്രൻ വേദനയോടെ മുഖം തിരിച്ചു. അർജുന്റെ കടുപ്പമേറിയ പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം മുറിയിലാകെ പടർന്നു. അവൻ തന്റെ ഫോൺ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു കണ്ണാടിയിൽ തെളിയുന്ന അവരുടെ പ്രതിബിംബം നോക്കി ചിരിച്ചു.
“അമ്മേ… നമുക്കൊരു സെൽഫി എടുത്താലോ? അച്ചൻ ഇത് നേരിട്ട് കാണട്ടെ,” അർജുൻ സന്ധ്യയുടെ തോളിൽ മുഖം അമർത്തിക്കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു. “ഈ വസ്ത്രത്തിൽ അമ്മയുടെ ആ വടിവുകൾ… നോക്ക് അച്ചാ, ഈ മൃദു മാറിടങ്ങൾ… ഈ ഉയർന്ന അരക്കെട്ട്… എല്ലാം ക്യാമറയിൽ എത്ര വശ്യമായിരിക്കുമെന്നോ.”
സന്ധ്യ ബാലചന്ദ്രന്റെ സാന്നിധ്യം പാടെ മറന്ന് അർജുന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും ചാഞ്ഞുനിന്നു. “എടാ അർജുൻ… നിനക്ക് കൊതി തീർന്നില്ലേടാ?” സന്ധ്യ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ തല്ലി. “ഈ സെൽഫിയൊക്കെ നീ ആരെ കാണിക്കാനാടാ? നിന്റെ അച്ചൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നത് നീ കാണുന്നില്ലേ?”
അർജുൻ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ, ബാലചന്ദ്രൻ നോക്കിനിൽക്കെ തന്നെ തന്റെ കൈകൾ സാവധാനം മുകളിലേക്ക് ചലിപ്പിച്ചു. അവൻ സന്ധ്യയുടെ മാറിടങ്ങൾക്ക് തൊട്ടുതാഴെയായി കൈകൾ ആഞ്ഞു ഞെക്കി. വിരലുകൾ ആ മൃദുവായ മാംസത്തിന്റെ വളവിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നത് കണ്ട് ബാലചന്ദ്രൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ “അർജുൻ…” എന്ന് വിളിച്ചെങ്കിലും അവരത് കേട്ട ഭാവം നടിച്ചില്ല.
