ബാലചന്ദ്രൻ ഉറക്കം നടിച്ചു കിടന്നെങ്കിലും, അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിലെ വലിയ കണ്ണാടിയിൽ തറഞ്ഞുനിന്നു. സന്ധ്യ ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്ന് തിരികെ വന്നു. നൈറ്റ് ലാമ്പിന്റെ മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള നേർത്ത വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് തന്റെ പുറകിലെ സിപ്പുകൾ ഓരോന്നായി അഴിച്ചുമാറ്റാൻ തുടങ്ങി.
വസ്ത്രം പതുക്കെ തോളുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങിയപ്പോൾ, കണ്ണാടിയിലൂടെ കണ്ട ആ കാഴ്ചയിൽ ബാലചന്ദ്രന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. സന്ധ്യയുടെ പാൽനിറമുള്ള വെളുത്ത പുറത്ത്, ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞ ചുവന്ന വിരൽപ്പാടുകൾ വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞുനിന്നു. അർജുൻ അവളെ ആഞ്ഞുപുണർന്നപ്പോഴും, മുറുക്കിപ്പിടിച്ചപ്പോഴും അവന്റെ കരുത്തുറ്റ വിരലുകൾ അവളുടെ മൃദു ചർമ്മത്തിൽ തീർത്ത അടയാളങ്ങളായിരുന്നു അത്.
“ഹമ്മ്… വല്ലാതെ മുറുകിയിരുന്നു…” സന്ധ്യ തനിയെ മന്ത്രിച്ചു. അവൾ തന്റെ കൈകൾ പുറകിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി ആ ചുവന്ന പാടുകളിൽ പതുക്കെ തലോടി. ആ സ്പർശനത്തിൽ അവളുടെ മുഖത്ത് വേദനയേക്കാൾ കൂടുതൽ ഒരു പുതിയ ആവേശം പടർന്നു. അർജുന്റെ ആ ആലിംഗനത്തിന്റെ ഓർമ്മയിൽ അവൾ കണ്ണുകൾ പകുതി അടച്ചു, ശ്വാസം ആഴത്തിൽ വിട്ടു.
ബാലചന്ദ്രൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു: “സന്ധ്യേ… നിന്റെ പുറത്ത്… ആ പാടുകൾ എന്താണ്? അർജുൻ നിന്നെ ഇത്രയും ശക്തിയായിട്ടാണോ പിടിച്ചത്? നിനക്ക് വേദനിക്കുന്നില്ലേ?”
സന്ധ്യ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. അവൾ ഒരു നിമിഷം അയാളെ നോക്കി, പിന്നെ ലാഘവത്തോടെ മറുപടി നൽകി: “വേദനിച്ചോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ… അതൊക്കെ ഒരു രസമല്ലേ ഏട്ടാ. ഫോട്ടോ എടുക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ശരിക്കും അനങ്ങാതെ നിൽക്കാൻ അവൻ എന്നെ ഒന്ന് ആഞ്ഞു മുറുക്കി പിടിച്ചതാണ്. അവന്റെ കൈകൾക്ക് വല്ലാത്ത ശക്തിയാണ്.. എനിക്ക് പരാതിയില്ല..”
അവൾ കിടക്കയുടെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു.
