ഒന്ന് പോയേ ഏട്ടാ, എനിക്ക് നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്.”
അവൾ സാവധാനം ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു. വാതിലിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി, ഒരു വശ്യമായ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “അമ്മേ… നിന്റെ ഈ നടത്തം കണ്ടാൽ ഒരു പെൺകുട്ടി പോലും തോറ്റുപോവുമല്ലോ എന്ന് അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു ഏട്ടാ…” ആ വാക്കുകൾ ബാലചന്ദ്രന്റെ നെഞ്ചിൽ ആണിയടിച്ചു കയറ്റുന്നത് പോലെ തോന്നി.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ബാലചന്ദ്രൻ ഉണർന്നത് തന്നെ ഒരുതരം ശൂന്യതയിലേക്കായിരുന്നു. പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ഹാളിലേക്ക് വന്ന അയാൾ കണ്ട കാഴ്ച അയാളുടെ ബോധം മറയ്ക്കാൻ പോന്നതായിരുന്നു.
താഴെ ഹാളിലെ വലിയ സോഫയിൽ അർജുൻ വളരെ ലാഘവത്തോടെ കാലിന്മേൽ കാൽ വെച്ച് ഇരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ബാലചന്ദ്രനെ തളർത്തിയത് അവന്റെ കാൽക്കൽ തറയിലിരിക്കുന്ന സന്ധ്യയുടെ രൂപമായിരുന്നു. അവൾ അപ്പോഴും ആ വെളുത്ത ബോഡിസ്യൂട്ടിൽ തന്നെയായിരുന്നു. അർജുൻ തന്റെ ഒരു കാൽ അവളുടെ തോളിൽ വളരെ അധികാരത്തോടെ വെച്ചിരിക്കുന്നു.
“സന്ധ്യേ… നീ… നീയിതെന്താ ഈ ചെയ്യുന്നത്? താഴെ തറയിൽ ഇരിക്കാൻ?” ബാലചന്ദ്രൻ നിലവിളിച്ചു.
സന്ധ്യ പതുക്കെ തലയുയർത്തി അയാളെ നോക്കി. ഭർത്താവിന്റെ മുന്നിൽ മകന്റെ കാൽക്കൽ ഇരിക്കേണ്ടി വരുന്നതിന്റെ ആ ഒരു നിമിഷത്തെ പതർച്ച. പക്ഷേ, അർജുൻ തന്റെ കാൽ അവളുടെ തോളിൽ ഒന്നുകൂടി അമർത്തിയപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ ശാന്തയായി.
“ഏട്ടൻ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ബഹളം വെക്കുന്നത്? അർജുൻ എന്നെ ഇന്ന് ഇങ്ങനെയാണ് ഇരുത്തിയിരിക്കുന്നത്. അവന്റെ ഓരോ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും കൂട്ടുനിൽക്കുക എന്നത് എന്റെ ഇഷ്ടമാണ്,” സന്ധ്യ വളരെ ലാഘവത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവൾ പതുക്കെ അർജുന്റെ കാലുകളിൽ കൈവെച്ച് തലോടി. “എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഈ ഇരുപ്പാണ് കൂടുതൽ സുഖം എന്ന് തോന്നുന്നു. അച്ചന്റെ സന്ധ്യ പഴയതുപോലെ ചായയുമായി വരുന്നത് ഇനി പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ട എന്ന് അർജുൻ പറഞ്ഞത് എത്ര ശരിയാ!”
