എന്നിട്ട് തന്റെ ഇടുപ്പിലെ ആ വരികളിൽ വിരൽ ഓടിച്ചുകൊണ്ട് കൊഞ്ചുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “കണ്ടോ ഏട്ടാ… ഈ വെളിച്ചത്തിൽ കാണാൻ നല്ല ചേലല്ലേ? അവൻ ഇത് ശരിക്കും ആലോചിച്ച് ചെയ്തതാണ്. എനിക്ക് ഇത് ഒട്ടും അപമാനമായി തോന്നുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു സുഖമാണ്.” അവൾ ബാലചന്ദ്രനെ പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി.
“ഏട്ടൻ ഇനി ഇതിൽ ഇടപെടണ്ട. അർജുൻ പറയുന്നതാണ് ഇനി എന്റെ നിയമം. ഏട്ടൻ ആവശ്യമില്ലാത്തത് ചിന്തിച്ച് നേരം കളയണ്ട. പൊയി താഴെ കിടക്കാൻ നോക്ക്.” അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ ഒരു ചാട്ടുളി പോലെ ബാലചന്ദ്രന്റെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. മുന്നോട്ട് പോകാനോ അവരെ തടയാനോ ഉള്ള ശേഷി അയാൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു. വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ അയാൾ ഇടനാഴിയിലൂടെ നടന്നു.
സ്വന്തം മുറിയിലെത്തി വാതിൽ വലിച്ചടച്ചു.
ഇരുട്ടിൽ കട്ടിലിലേക്ക് അയാൾ തളർന്നു വീണു. കണ്ണടച്ചാലും അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ആ ദൃശ്യങ്ങൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ — സന്ധ്യയുടെ വിരലുകൾ സ്വന്തം ശരീരത്തിലെ അർജുന്റെ പേരിൽ ഓടുന്നത്, അവളുടെ ആവേശം നിറഞ്ഞ ശാസനകൾ, അർജുന്റെ വിജയച്ചിരി. “സന്ധ്യേ…” അയാൾ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി, “നീ എങ്ങനെ ഇങ്ങനെ മാറിപ്പോയി? നമ്മുടെ മകന്റെ മുന്നിൽ നീ നിന്റെ ലജ്ജയൊക്കെ അഴിച്ചു വെച്ചോ?”
തന്റെ മുറിയിലെ ഇരുട്ടിൽ ബാലചന്ദ്രൻ കണ്ണുതുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഉറക്കം വന്നില്ല. മനസ്സിൽ ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് ‘അർജുന്റെ സ്വന്തം’ എന്ന കറുത്ത അക്ഷരങ്ങളും, സന്ധ്യയുടെ ആവേശം നിറഞ്ഞ ചിരിയും മാത്രമായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് വാതിൽ പതുക്കെ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. സന്ധ്യ അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു.
