സന്ധ്യ അവന്റെ തുടകളിൽ കൈകൾ ഊന്നി നിവർന്നു നോക്കി. “എടാ മോനേ… നീ പറയുന്നത് പോലെ ഞാൻ അവിടെ ഇരുന്നു… പക്ഷേ ഈ വസ്ത്രം എന്നെ വല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. മുറുക്കം കാരണം എനിക്ക് ശ്വാസം വിടാൻ പോലും പ്രയാസമാണ്. നിന്റെ ഈ ഫോട്ടോ എടുക്കൽ എപ്പോഴാടാ കഴിയുന്നത്? ഹാ… നോക്ക്, എന്റെ ഉടൽ മുഴുവൻ വിയർത്തു കുളിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്….”
അർജുൻ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ അവളെ ദൃഢമായി എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ആഞ്ഞു വലിച്ചു. അവന്റെ ഒരു കൈ സന്ധ്യയുടെ കഴുത്തിന് ചുറ്റും മുറുകെ ചുറ്റി അവളെ തന്നിലേക്ക് പൂർണ്ണമായി ബന്ധിച്ചു. പെട്ടെന്ന്, അർജുൻ തന്റെ മുഖം അവളുടെ കഴുത്തിനടുത്തേക്ക് നീക്കി, അവിടെ തന്റെ പല്ലുകൾ ആഴ്ത്തി ദൃഢമായി കടിച്ചു.
“ആഹ്… മോനേ…! ഹാ…!” വേദനയും അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ ആവേശവും കലർന്ന ഒരു നിലവിളി സന്ധ്യയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ വിരലുകൾ അവന്റെ മുടിയിൽ ആഴ്ത്തി. “എടാ തെണ്ടീ… നിനക്ക് ഭ്രാന്താണോടാ? പല്ല് ആഴ്ത്തല്ലേടാ… നല്ല വേദനയുണ്ട്! ഹാ… ആഹ്… അവിടെ നല്ല ചുവന്ന പാടുണ്ടാകുമല്ലോടാ മോനേ! നീ എന്താ ഈ ചെയ്യുന്നത്… അച്ഛൻ കണ്ടാൽ എന്ത് വിചാരിക്കും?”
അർജുൻ പിടിവിടാതെ അവളുടെ കഴുത്തിലെ ചർമ്മത്തിൽ തന്റെ പല്ലുകളുടെ ആഴമുള്ള അടയാളം ഒരു മുദ്ര പോലെ പതിപ്പിച്ചു. വേദന പതുക്കെ ഒരു തരിപ്പായി മാറുന്നതും സന്ധ്യയുടെ ശരീരം തന്റെ കൈകളിൽ തളരുന്നതും അവൻ അറിഞ്ഞു. ആ മുറിവേറ്റ ഭാഗത്ത് തന്റെ ചൂടുള്ള നാക്ക് കൊണ്ട് സാവധാനം തഴുകിക്കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു: “ഈ അടയാളം അവിടെ ഇരിക്കട്ടെ അമ്മേ…
