ബാലചന്ദ്രന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ കഴുത്തിലെ ആ ചുവന്ന പാടിലായിരുന്നു. “നിന്റെ കഴുത്തിലെ ആ പാട്… അവൻ നിന്നെ… അവന് എങ്ങനെ തോന്നി സന്ധ്യേ നിന്റെ ദേഹത്ത് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യാൻ?” ബാലചന്ദ്രൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് ആ പാടിൽ തൊടാൻ ആഞ്ഞു.
ഉടൻ തന്നെ സന്ധ്യയുടെ ഭാവം പാടെ മാറി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത ഗൗരവം നിഴലിച്ചു. അവൾ അയാളുടെ കൈ വെട്ടിച്ച് ഒഴിഞ്ഞുമാറി. “അവൻ എന്റെ മകനാണ് ഏട്ടാ. അവൻ എന്നെ എന്തു ചെയ്താലും ഏട്ടന് എന്താ? ഏട്ടൻ ആവശ്യമില്ലാത്തത് ചിന്തിച്ച് നേരം കളയണ്ട. പൊയി കിടന്നുറങ്ങാൻ നോക്ക്,” അവൾ കടുത്ത സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ എന്റെ മകന്റെ കൂടെയായിരുന്നു. അവൻ എനിക്ക് എന്ത് വസ്ത്രം നൽകുന്നു, എന്നോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നതൊന്നും ഏട്ടന്റെ വിഷയമല്ല. ഇതൊക്കെ എന്റെ ഇഷ്ടമാണ്.”
അവളുടെ ആ ഉറച്ച സ്വരം ബാലചന്ദ്രനെ സ്തബ്ധനാക്കി. “സന്ധ്യേ, നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? ഞാൻ നിന്റെ ഭർത്താവല്ലേ? അവൻ നിന്റെ ദേഹത്ത് പല്ല് ആഴ്ത്തിയത് പോലും നീ സാധാരണ പോലെ കാണുകയാണോ?”
സന്ധ്യ അയാളെ ഒന്ന് പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി. ആ ഗൗരവം ഒട്ടും കുറയാതെ അവൾ തുടർന്നു: “അമ്മയും മകനും തമ്മിലുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ ഏട്ടൻ എന്തിനാ ഇത്ര അസ്വസ്ഥനാകുന്നത്?”
അവൾ പരിഹാസത്തോടെ ഒരു ചിരി കൂടി സമ്മാനിച്ച്, അർജുന്റെ മണം പേറുന്ന ആ വലിയ വസ്ത്രവുമായി ബെഡ്റൂമിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു. ബാലചന്ദ്രൻ ആ ഹാളിൽ തനിച്ചായി. ചമ്മലിൽ നിന്നും കള്ളച്ചിരിയിലേക്കും, അവിടെ നിന്നും അധികാരത്തോടെയുള്ള ഗൗരവത്തിലേക്കും മാറിയ സന്ധ്യയുടെ ആ രൂപം അയാളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.
