ആ വലിയ വസ്ത്രം അവളുടെ തുടകൾക്ക് പകുതി വരെ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന മുടിയിഴകൾ അവളുടെ മുഖത്ത് പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ നഗ്നമായ കാലുകൾ ആ രാത്രിയിലെ വെളിച്ചത്തിൽ വെളുത്തു തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സന്ധ്യ പടികൾ ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ അർജുന്റെ ആ ഉഗ്രൻ വിദേശ പെർഫ്യൂമിന്റെ ലോഹഗന്ധം ആ ഹാളിലാകെ പടർന്നു.
പടികളുടെ അവസാനത്തിൽ ബാലചന്ദ്രനെ പെട്ടെന്ന് കണ്ടതും സന്ധ്യ ഒന്ന് ഞെട്ടി. അവളുടെ മുഖത്ത് ആദ്യം പടർന്നത് ഒരു ചമ്മലായിരുന്നു. ആ ഹൂഡിയുടെ നീണ്ട കൈകൾ കൊണ്ട് അവൾ ശരീരം മറയ്ക്കാൻ വെറുതെ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മുന്നിൽ പുലർച്ചെ ഈ നേരത്ത്, മകന്റെ വസ്ത്രം മാത്രം ധരിച്ചു വന്നു പെട്ടതിന്റെ ഒരു പരിഭ്രമം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം നിഴലിച്ചു. അവൾ പടികളിൽ തന്നെ ഒന്ന് തറഞ്ഞു നിന്നു.
പക്ഷേ, ആ ചമ്മൽ ഒരു നിമിഷം പോലും നീണ്ടുനിന്നില്ല. ബാലചന്ദ്രന്റെ തളർന്ന രൂപം കണ്ടതും അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അർജുൻ തന്റെ കഴുത്തിൽ പതിപ്പിച്ച ആ ചുവന്ന കടിപ്പാടിൽ അവൾ പതുക്കെ വിരലോടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ അവൾ അയാളുടെ മുന്നിൽ ലജ്ജിക്കുന്ന പഴയ സന്ധ്യയല്ലെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.
“സന്ധ്യേ… നീ… നീയിതെന്താ ഈ വേഷത്തിൽ?” ബാലചന്ദ്രന്റെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഇത്രയും നേരം നീ അവിടെ എന്ത് ചെയ്യുകയായിരുന്നു?”
“ഏട്ടൻ ഇതുവരെ ഉറങ്ങിയില്ലേ? ഷൂട്ടിംഗ് കഴിഞ്ഞ് എടുത്ത ഫോട്ടോകൾ ഒക്കെ കണ്ട് ഒന്ന് വർത്തമാനം പറഞ്ഞിരുന്നപ്പോൾ സമയം പോയത് അറിഞ്ഞില്ല. അവൻ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നത് കേട്ടിരിക്കാൻ നല്ല രസമാണ്,” അവൾ വളരെ ലാഘവത്തോടെ, തന്റെ മകന്റെ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി നിന്ന് പറഞ്ഞു.
