അർജുൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ സന്ധ്യയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “അച്ഛൻ അവിടെ ഇരുന്നു പത്രം വായിക്കട്ടെ അമ്മേ. അച്ഛൻ ഒന്നും ചെയ്യില്ല..”
അവൻ അവളുടെ പാദങ്ങളിൽ ഒന്നുകൂടി ആഞ്ഞു ഞെക്കി. “പറയൂ അമ്മേ… ഇപ്പോൾ കുറച്ചു സുഖം തോന്നുന്നില്ലേ?”
സന്ധ്യയുടെ കണ്ണുകൾ പകുതി അടഞ്ഞു. അവൾ അവനെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. “ആഹ്… മോനേ… നീ പറയുന്നത് ശരിയാ… എനിക്ക് ഇപ്പോൾ നല്ല സുഖം തോന്നുന്നുണ്ട്… ഹാ… മതിയെടാ…”
ബാലചന്ദ്രൻ വാതിലിനോട് ചേർന്ന് തളർന്നു നിന്നു. വെറുമൊരു കാല് മസാജിൽ പോലും മകൻ കാണിക്കുന്ന ആധിപത്യവും സന്ധ്യ അതിന് നൽകുന്ന വിസമ്മതമില്ലാത്ത വിധേയത്വവും അയാളെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
മസാജിന് പിന്നാലെ അർജുൻ തന്റെ ബാഗിൽ നിന്നും നീണ്ട ഒരു പൊതി പുറത്തെടുത്തു. ബാലചന്ദ്രൻ വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ ശ്വാസമടക്കി നോക്കിനിന്നു. അത് അർജുൻ അമേരിക്കയിൽ നിന്നും കൊണ്ടുവന്ന പ്രത്യേകമായ ഒരു വസ്ത്രമായിരുന്നു.
“അമ്മേ… ഇനി ഇത് ധരിക്കൂ. അമ്മയുടെ ഈ സാരിയും ആഭരണങ്ങളും ഒക്കെ പഴയ കാലത്തിന്റേതാണ്. അമ്മ നിൽക്കേണ്ടത് ഇതുപോലെയല്ല,” അർജുൻ ആ കറുത്ത തുണി സന്ധ്യയുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു.
സന്ധ്യ ആ വസ്ത്രം കയ്യിലെടുത്ത് അതിശയിച്ചു. “എടാ മോനേ… ഇതെന്താടാ? ഇതൊരു വസ്ത്രമാണോ അതോ വെറും തുണിക്കഷ്ണമാണോ? ഇത്രയും ഇടുങ്ങിയത് ഞാൻ എങ്ങനെയാടാ ഇടുന്നത്? ഇതിന്റെ ഉള്ളിൽ കിടന്നു എന്റെ ദേഹം ശ്വാസം മുട്ടുമല്ലോടാ തെണ്ടീ!”
അർജുൻ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ച് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിലേക്ക് തിരിച്ചുനിർത്തി. “ശ്വാസം മുട്ടണം അമ്മേ… എങ്കിൽ മാത്രമേ ഈ ഉടലിന്റെ ഓരോ വടിവും എനിക്ക് ക്യാമറയിൽ കിട്ടൂ. അമ്മയുടെ ഈ ഉയർച്ചയും താഴ്ചയും ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കാനുള്ളതല്ല. ഒന്ന് വേഗം പോയി ഇത് ധരിച്ചു വരൂ.”
