സന്ധ്യ മടിച്ചുമടിച്ച് ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറി. പത്ത് മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം അവൾ പുറത്തേക്ക് വന്ന കാഴ്ച ബാലചന്ദ്രന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിലപ്പിച്ചു. സന്ധ്യ ഇപ്പോൾ നിന്നിരുന്നത് ചർമ്മത്തോട് ഒട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന കറുത്ത ബോഡിസ്യൂട്ടിലായിരുന്നു. ആ നേർത്ത തുണി അവളുടെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ പേശിയെയും ഓരോ മൃദുവായ ഉയർച്ചയെയും എടുത്തു കാണിച്ചു.
കനത്ത മാറിടങ്ങൾ ആ കറുത്ത തുണിക്കുള്ളിൽ ശ്വാസം മുട്ടി വിങ്ങി നിന്നു. അരക്കെട്ടിന്റെ വടിവും വിരിഞ്ഞ നിതംബത്തിന്റെ വളവും ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രത്തിൽ ഒരു ജീവനുള്ള ശില്പം പോലെ തെളിഞ്ഞു കണ്ടു.
“എടാ മോനേ… നീ പറയുന്നത് പോലെ ഞാൻ ഇത് ഇട്ടു… പക്ഷേ ഇത് വല്ലാതെ മുറുകുന്നുണ്ട്,” സന്ധ്യ തന്റെ മാറിടത്തിന് മുകളിലെ തുണി വിരലുകൾ കൊണ്ട് വലിച്ച് ശരിയാക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പരാതിപ്പെട്ടു. “ഹാ… നോക്ക്, എന്റെ ഉടൽ ഇതിനുള്ളിൽ കിടന്നു പിടയുകയാണ്.
ശ്വാസം വിടാൻ പോലും പ്രയാസമാണ്. എനിക്ക് നടക്കാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ടാണ് മോനേ… നീ എന്തിനാ എന്നെ ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത്?”
അർജുൻ സന്ധ്യയുടെ പരാതി കേട്ട ഭാവം പോലും കാണിച്ചില്ല. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ പിന്നിലൂടെ വന്ന് അരക്കെട്ടിൽ കൈകൾ ചുറ്റി. അവന്റെ വിരലുകൾ ആ ബോഡിസ്യൂട്ടിന്റെ ഇലാസ്റ്റിക്കിൽ കോർത്ത് ഒന്നുകൂടി ശക്തമായി വലിച്ചു മുറുക്കി. “ഇത് ഇങ്ങനെ തന്നെ മുറുകണം അമ്മേ…” അവൻ അവളുടെ ചെവിയോരം പറഞ്ഞു.
“എങ്കിൽ മാത്രമേ ഈ ഉടലിന്റെ യഥാർത്ഥ ലാവണ്യം പുറത്തു വരൂ. നോക്ക്… ഈ മസിലുകൾ, ഈ വടിവുകൾ, ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന ഈ ഭാഗങ്ങൾ… എല്ലാം എനിക്ക് കാണണം. അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു കൗമാരക്കാരിയുടെ രൂപമാണ്. ഈ കറുത്ത വസ്ത്രത്തിൽ അമ്മയുടെ ഈ വെളുത്ത ചർമ്മം കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്തോ പോലെ തോന്നുന്നു.”
