സന്ധ്യയുടെ മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തു. അവൾ കണ്ണാടിയിൽ സ്വന്തം രൂപം നോക്കി വിസ്മയത്തോടെ നിന്നു. ആ വസ്ത്രത്തിൽ തന്റെ ശരീരം ഇത്രയും വശ്യമായി കാണപ്പെടുന്നത് അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. “പോടാ കുരുത്തംകെട്ടവനേ…” അവൾ കണ്ണുകൾ പകുതി അടച്ച് ശ്വാസം വേഗത്തിലാക്കി പറഞ്ഞു. “നീ എന്നെക്കൊണ്ട്… ആ… നിന്റെ കൈകൾ അവിടെ അമരുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാതെ വിയർക്കുന്നു… ഹാ… മോനേ…”
അർജുൻ അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ കൈകൾ മുറുക്കി അവളെ തന്നിലേക്ക് ആഞ്ഞു ചേർത്തു. അവന്റെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം സന്ധ്യയുടെ കഴുത്തിൽ പതിഞ്ഞു. “അമ്മ ഈ വസ്ത്രത്തിൽ അതീവ സുന്ദരിയാണ്. നാളത്തെ ഷൂട്ടിന് അമ്മ ഇങ്ങനെ തന്നെ നിൽക്കണം. ഈ ഉയർന്ന ഉടലോടെ… പറയൂ അമ്മേ…
ഈ മുറുകൽ അമ്മയ്ക്ക് ഇഷ്ടമല്ലേ?”
സന്ധ്യ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു. പിന്നെ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തന്റെ തല ചായ്ച്ചു. “നീ എന്തുപറഞ്ഞാലും അത് ശരിയായിരിക്കും മോനേ… എനിക്ക് ശരിക്കും ശ്വാസം മുട്ടുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ… എന്തോ ഒരു സുഖം തോന്നുണ്ടടാ…”
പുറത്ത് നിന്നിരുന്ന ബാലചന്ദ്രൻ ആ കാഴ്ച കണ്ട് തളർന്ന് ചുവരിൽ ചാരി നിന്നു. തന്റെ ഭാര്യ തന്റെ മകന്റെ മുന്നിൽ ശരീരം ഇത്ര പച്ചയായി പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നതും, അതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു നാണവുമില്ലാതെ സംസാരിക്കുന്നതും അയാൾക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സന്ധ്യയുടെ ഓരോ പരാതിയും വാസ്തവത്തിൽ അർജുന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് മുന്നിലുള്ള സമർപ്പണമാണെന്ന് അയാൾ വേദനയോടെ മനസ്സിലാക്കി.
സന്ധ്യ ആ ഇറുകിയ ബോഡിസ്യൂട്ടിൽ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് തന്റെ ഉടലിലെ മാറ്റങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കനത്ത മാറിടങ്ങൾ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ആ തുണിക്കുള്ളിൽ ഉയർന്നുതാണു. വിരിഞ്ഞ നിതംബത്തിന്റെ വളവുകളും തുടകളുടെ കനവും ഒരു ജീവനുള്ള ശില്പം പോലെ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
