കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 8 [ലസ്റ്റർ] 144

“അങ്ങേര് എങ്ങിനെയാ മരിച്ചത്.?” വാഹിദ് വിഷയത്തിലേക്ക് വന്നു. മീനാക്ഷി ആതിരയുടെയും വാഹിദിന്റെയും ഇടയിലായി അവന്റെ സമീപത്ത് ചേർന്നിരുന്നു. വാഹിദ് പെട്ടന്ന് ആതിരയെ നോക്കി. അവളുടെ മുഖം വിളറുന്നതും കണ്ണുകൾ ചുവക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ വാഹിദിന്റെ മനസ്സ് വേദനിച്ചു.

അവളോട് എഴുന്നേറ്റ് വരാൻ മുഖം കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചപ്പോൾ ആതിര മങ്ങിയ മുഖത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് അവനെ സമീപത്തേക്ക് വന്നിരുന്നു. വാഹിദ് അവളുടെ തോളിൽ കൈ ചുറ്റി തന്നിലേക്ക് ചേർത്തിരുത്തി. ആതിര അവന്റെ ചുമലിൽ തലചായ്ച്ചിരുന്നു. മീനാക്ഷി മറവിയുടെ കരിയിലകൾ വീണുകിടക്കുന്ന ചിന്തകളുടെ വിജനമായ പറമ്പുകളിൽ തന്റെ ഓർമ്മകളെ ചികയാൻ തുടങ്ങി.

(അദ്ധ്യായം 23)

രാത്രി മഴ കുറവായിരുന്നു. കർക്കിടകത്തിന്റെ അവസാന നാളുകളിലെ ഇരുണ്ട കാർമേഘം മൂടിക്കെട്ടിയ ആകാശം ഭൂമിയെ കാളിമയിൽ മൂടിപ്പുതച്ചു എന്നല്ലാതെ വെള്ളം ചുരത്തിയില്ല. ചെറിയ സൂചിമുനകൾ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന ചാറ്റൽ മഴയുടെ ജലനൂലുകൾ പതിക്കുന്നുണ്ട് എന്നല്ലാതെ കാര്യമായ മഴയില്ലാത്ത രാത്രിയായിരുന്നു. ഭൂമി വന്യമായ ആസുരരൂപം പൂണ്ടതുപോലെ ഇരുണ്ടു കിടന്നു. തൊടിയിലെ മരങ്ങളും ചെടികളും ഇരുട്ടിൽ പതിയിരിക്കുന്ന സ്വത്വങ്ങളെ പോലെ ഇടതൂർന്നു വളർന്നു നിൽപുണ്ടെങ്കിലും കാണാൻ സാധിക്കാത്തത്ര ഇരുട്ടുള്ള രാത്രി.

പരമാവധി കാലുകൾ അകറ്റി വച്ച് മുട്ടു മടക്കി പാറയിൽ ചാരിക്കിടന്ന് കോരൻ തന്റെ കൂർത്തു മുഴച്ചു നിൽക്കുന്ന കറുത്ത കുണ്ണ കൈകൊണ്ട് പിടിച്ചിട്ട്, തന്റെ കാലുകൾക്കിടയിൽ നിൽക്കുന്ന ജാനകിയുടെ പൂറിലേക്ക് തിരുകി. അവൾ ഒരു കാല് പാറയിൽ അല്പം ഉയർത്തി വച്ചിട്ട് മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞ് പാറയിൽ കൈകൾ കുത്തി കമിഴ്ന്നു നിന്ന് കുണ്ണയുടെ കടക്കൽ വരെ പൂർ താഴ്ത്തി.