കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 9 [ലസ്റ്റർ] 335

ആതിര എഴുന്നേറ്റ് നിന്നുകൊണ്ട് ക്ഷീണിതമായ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ തളർന്നിരുന്നു. ആ പറമ്പുകൾ മുഴുവൻ കയറി നടന്ന് തളർന്നതിനു പുറമേ ഇഞ്ചിഞ്ചായി വാഹിദ് അടിച്ചു തകർക്കുക കൂടി ചെയ്തതോടെ അവൾക്ക് ഒട്ടും വയ്യാതായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കിടക്കയിലേക്ക് ചെന്നു വീണാൽ താൻ തൽക്ഷണം ഉറങ്ങിപ്പോകുമെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. വാഹിദും അവൾക്കൊപ്പം എഴുന്നേറ്റു.

“എങ്കിൽ നാളെ കാണാം. അവൾക്ക് വയ്യ, ടയേർഡ് ആണ്.”! വാഹിദ് അവരോട് പറഞ്ഞു.

മീനാക്ഷി ആതിരയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് അവളെ രണ്ട് കൈകൾ കൊണ്ടും ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

“ആതീ, പ്ലീസ്.. ഇവിടെ കിടക്കാം. ഇന്നുമുഴുവൻ എനിക്ക് നിന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കണം. അത്രക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു സമ്മാനമല്ലേ ഇന്ന് നീ തന്നത്. കൂട്ടക്കളിയുടെ സുഖം തന്ന മുത്തല്ലേ നീ. പ്ലീസ് ടീ.”!

മീനാക്ഷി ആതിരയുടെ കവിളിൽ കവിൾ ഉരസിക്കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു.. ഇടുപ്പിലൂടെ കൈ പായിച്ചു വയറിൽ തലോടി.

“ആ ക്ഷീണം ഒട്ടും മാറിയില്ല. എനിക്കൊന്നു കിടന്നാൽ മതി ചേച്ചീ.”! ആതിര ക്ഷീണിതമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവളെ മീനാക്ഷി തന്നിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി അമർത്തി.

“എന്റെ അവസ്ഥയോ. നിനക്ക് പൂറിൽ മാത്രമല്ലേ മോളൂ. എന്റെ പിന്നിലും പൊളിച്ചു വച്ചേക്കുവാ. നേരെ നിൽക്കാനുള്ള കരുത്തില്ല. ഇനിയിപ്പോ അവിടെ കഴിക്കാനും ഒന്നും കാണില്ല ല്ലോ. ഇവിടെ നമുക്ക് എല്ലാർക്കും ഒന്നിച്ചു കിടക്കാം.”!

മീനാക്ഷി അതും പറഞ്ഞു ആതിരയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു പതുക്കെ നടന്നു. ആതിര അവൾക്കൊപ്പം തളർച്ചയോടെ യാന്ത്രികമായി നടന്നു തുടങ്ങിയപ്പോൾ വാഹിദും അവരെ പിന്തുടർന്നു. നിറഞ്ഞ ആഹ്ലാദത്തോടെ മാളവിക വാഹിദിന്റെ ശരീരത്തിൽ മുട്ടിയിരുമ്മി അവരുടെ പിന്നാലെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. നടത്തത്തിനിടയിൽ വാഹിദിനെ പിന്നിൽ നിന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കുണ്ണയിൽ പിടിച്ചു ഞെക്കിയിട്ട് അവൾ അവന്റെ പിൻകഴുത്തിൽ മുഖം ചേർത്ത് മന്ത്രിച്ചു;