കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 9 [ലസ്റ്റർ] 335

“ഈ മനുഷ്യൻ തളരില്ലന്ന് എനിക്കറിയാം. ഇതുപോലൊരു കുതിരയെ തളർത്താൻ ഒരു പെണ്ണിനും കഴിയില്ലെന്നും എനിക്കറിയാം.”!

അവളുടെ ആസക്തി ബാധിച്ച വിവശമായ ശബ്ദം അവൻ കേട്ടു. ഒപ്പം ഇരുട്ടു പതിയിരിക്കുന്ന പറമ്പിൽ നിന്ന് ഒരു മൃഗത്തിന്റെ വ്യക്തമായ മുരൾച്ചയും. ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് പെട്ടന്ന് മുഖം തിരിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ, ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങുന്ന രണ്ടു കണ്ണുകൾ അവൻ കണ്ടു.

പിന്നെ അത് അവിടെ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി. ഒരുപക്ഷെ മുഖം തിരിച്ചതാവാം, അല്ലെങ്കിൽ അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി കാഞ്ഞിരക്കുറ്റിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിപ്പോയിരിക്കാം.! അവൻ ചിന്തിച്ചു.!!

(അദ്ധ്യായം 27)

ആതിര വേഗം ഉറങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു മുകൾ നിലയിലേക്ക് പോയ അവർ നാലുപേരും ഒരു മുറിയിലാണ് കിടന്നത്. ആതിരയും മീനാക്ഷിയും കട്ടിലിൽ കിടന്നപ്പോൾ നിലത്തു കിടക്കവിരിച്ചു കിടന്ന വാഹിദിന്റെ അടുത്ത് മാളവിക വന്നു കിടന്നു. പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും ഉറക്കം പിടിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്ന ആതിര അതറിഞ്ഞില്ല.

മലർന്നു കിടക്കുന്ന ആതിരയുടെ തള്ളിനിൽക്കുന്ന മുലയിൽ പിടിച്ചു തടവിക്കൊണ്ടിരുന്ന മീനാക്ഷി ആതിര ഉറക്കം പിടിച്ചു കഴിഞ്ഞെന്നു മനസ്സിലായപ്പോൾ അവളെ ശല്യം ചെയ്യാതെ തിരിഞ്ഞു വാഹിദിനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് കിടന്നു. മാളവികയുടെ കൈകൾ അവന്റെ ബെർമുട ട്രൗസറിന്റെ അകത്തേക്ക് നുഴഞ്ഞു കയറുന്നത് അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ കണ്ടു.

“എന്നിട്ട് കോരന്റെ കുഞ്ഞിന് എന്താ സംഭവിച്ചത് മീനൂ.?” വാഹിദ് ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു. മീനാക്ഷി അത് കേൾക്കാത്തത് പോലെ ചോദ്യം അവഗണിച്ചു മിണ്ടാതെ കിടന്നു. അവൻ മറുപടിക്ക് പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തുകിടന്നു.