“അതെ സാമുവൽ… എനിക്കും ഒരു വികാരങ്ങളൊക്കെയുണ്ട്. പക്ഷേ ആരും അത് മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല,” ലിൻഡയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം ദാഹം പ്രകടമായിരുന്നു. അവളുടെ വിരിഞ്ഞ ഉടലും അല്പം ചാടിയ വയറും സാമുവലിന്റെ ശ്വാസഗതി വേഗത്തിലാക്കി.
സാമുവൽ തന്റെ വലിയ കറുത്ത കൈ ലിൻഡയുടെ തോളിൽ വെച്ചു. “Don’t worry, Linda. I’m here. This lockdown… maybe it’s a gift for us.”
ലിൻഡ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. സാമുവലിന്റെ കരിങ്കല്ല് പോലുള്ള കരുത്താർന്ന പേശികൾ അവളുടെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് തൊട്ടുനോക്കാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു. സാമുവൽ പതുക്കെ അവളുടെ വിരലുകൾ കോർത്തു പിടിച്ചു. ആ കറുത്ത കൈകൾക്കിടയിൽ ലിൻഡയുടെ വെളുത്ത വിരലുകൾ ഒരു മുല്ലപ്പൂവ് പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.
“സാമുവൽ… ഇത് തെറ്റാണെന്ന് എനിക്കറിയാം… പക്ഷേ എനിക്ക് എന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല,”
ഈ സമയം ഹാളിലെ ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞുനിന്ന് ഐസക്ക് അച്ചായൻ ഇതെല്ലാം കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
തന്റെ മരുമകൾ ഇത്രയും കാലം ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ആവേശമാണ് ഇപ്പോൾ പുറത്തുവരുന്നത് എന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സാമുവൽ ലിൻഡയുടെ മുടിയിഴകളിൽ ചുംബിക്കുമ്പോൾ ഐസക്ക് അച്ചായൻ ഒരു മൗനാനുവാദത്തോടെ ആ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നു.
വർക്കലയിലെ ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിൽ മഴ കനത്തു പെയ്യുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് കടൽ പ്രക്ഷുബ്ധമാണ്, പക്ഷേ അകത്ത് മറ്റൊരു തരം ചൂട് പടരുകയാണ്. ഐസക്ക് അച്ചായൻ തന്റെ മുറിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ , ലിൻഡ അടുക്കളയിൽ വൈകുന്നേരത്തെ ഫുഡ് ഉണ്ടാക്കുന്ന തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു
അടിപൊളി