“കയ്യിലിരുപ്പുള്ള ഒരുത്തനേം കാണാൻ കിട്ടൂലല്ലോ…അത്രക്കില്ലേ….” വിട്ടുകൊടുത്തില്ല…
അതു കേട്ടതും ചിന്നു ഒരു പൊടിക്കടങ്ങി…
നിത്യ തിരക്കിനിടയിൽ പിന്നോട്ടും പോയി…മൂന്നും മൂന്നു വഴിക്കായി…
കോളേജിൽ എത്തിയതും അമൃത ഫിസിക്സ് ഡിപ്പാർട്മെന്റിന്റെ അവിടേക്ക് കയറി…
പിജി ക്ലാസ്സ് ആയതുകൊണ്ട് 12 പേരോളമേ ക്ലാസ്സിൽ ഉള്ളൂ..അതിൽ തന്നെ 4,5 പേര് അവളെക്കാൾ മൂത്തതാണ്…ബി എഡും മറ്റും കഴിഞ്ഞ് പിജിക്ക് വന്നു ചേർന്നവർ…ബാക്കിയുള്ളവരണേൽ അമൃതയടക്കം കട്ട പഠിപ്പികളും….ഡിഗ്രി പോലെ കുടുംബശ്രീ സ്വഭാവം ആർക്കും തന്നെ ഇല്ല…
കാര്യങ്ങളൊന്നും അറിയാഞ്ഞിട്ടാണോ അതോ മനഃപൂർവം ചോദിക്കാത്തതാണോ…അമൃതായൊരു സങ്കോചത്തോടെ ക്ലാസ്സിൽ ഇരുന്നു…എന്ത് പറയും എല്ലാവരോടും…എല്ലാരേം കൂടെയൊന്നും വിളിക്കണ്ട എന്ന് ചെറിയമ്മയുടെ ഓർഡർ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ക്ലാസ്സിൽ മാത്രമേ പറഞ്ഞുള്ളു ബാക്കി പഴയ കൂട്ടുകാരെ ആരെയും വിളിച്ചിരുന്നില്ല….
അവൾ എഴുന്നേറ്റ് സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് നടന്നു…സെക്കന്റ് ബെൽ അടിക്കാൻ ആകുന്നേയുള്ളു…ഫാക്കൾട്ടി എല്ലാവരും ഉണ്ട്….
അനുവാദം ചോദിച്ചു അകത്തു കടന്നു….
എങ്ങനെ പറയണം എന്ത് പറയണം എന്നൊരു ഊഹവുമില്ലാതെ നിന്നതും hod അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു…
”എന്ത് പറ്റിയെടോ…തന്നിൽ നിന്നും ഇത് ഞങ്ങൾ പ്രതീകഹിച്ചില്ലെന്നത് നേരാണ്..അതുകൊണ്ട് കേട്ടപ്പോ ഒന്നു ഞെട്ടി ….ലൈഫ് പാർട്ണർ ഒക്കെ പിന്നെ ഓരോരുത്തരുടേം പേർസണൽ ചോയ്സ് അല്ലെ…അതിൽ ഞങ്ങളാരും ഒന്നും പറയുന്നില്ല…പക്ഷെ പഠിത്തം ഉഴപ്പരുത്…ഇല്ലെന്നറിയാം..എങ്കിലും അധ്യാപകർ എന്നാ നിലക്ക് ഓർമപ്പെടുത്തിയെന്നെ ഉള്ളൂ…ക്ലാസ്സിലേക്ക് ചെന്നോളൂ…എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടെങ്കിൽ തനിക്ക് ഞങ്ങളോട് പറയാം..എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും…“
എന്റെ പൊന്നെ, ഒരു ക്രിഞ്ച്ഉം അടിക്കുന്നില്ല. ഇത് ഇതുപോലെ തന്നെ പോകട്ടെ.
ദയവു ചെയ്തു ഇതിനെ എഡിറ്റ് ചെയ്തു ചെറുതാക്കല്ലേ. പലർക്കും പല അഭിപ്രായവും ഉണ്ടാവും, അവരെ ഇങ്ങനെ ചെയ്യൂ, അത് കൂട്ട് എന്നൊക്കെ. ബ്രോന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ള പോലെ തന്നെ എഴുതിയാൽ മതി.
വളരെ നന്നായിട്ടുണ്ട്.