നഗരത്തിലെ തെരുവിളക്കുകൾക്ക് താഴെ കാർ നീങ്ങുമ്പോൾ, മോൻ ഇടയ്ക്കിടെ ഉമ്മിയുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ക്വീൻസ് വേയിലെത്തിയപ്പോൾ അവിടെ കണ്ട കാഴ്ചകൾ അവരെ അമ്പരപ്പിച്ചു. സമയം അർദ്ധരാത്രി പിന്നിട്ടിട്ടും ആ പ്രദേശം സജീവമായിരുന്നു. നിരവധിയായ കപ്പിൾസ് അവിടെ കായൽക്കാറ്റേറ്റ് നിൽക്കുന്നു. എന്നാൽ ഉമ്മിയുടെ ശ്രദ്ധ ആകർഷിച്ചത് അവിടെ കണ്ട ചില പ്രത്യേക കാഴ്ചകളാണ്. പ്രായം കൂടിയ പല സ്ത്രീകളും തങ്ങളേക്കാൾ പ്രായം കുറഞ്ഞ ആൺകുട്ടികളുമായി വളരെ അടുത്ത് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നു. ചിലർ പരസ്പരം പുണർന്നു നിൽക്കുന്നു, മറ്റു ചിലർ കൈകോർത്ത് ചിരിച്ചു സംസാരിക്കുന്നു.
അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു: ദൈവമേ, ഈ ലോകം ഞാൻ വിചാരിച്ചതിലും എത്രയോ വ്യത്യസ്തമാണ്! ഇവിടെ പ്രായ വ്യത്യാസങ്ങളില്ലാതെ മനുഷ്യർ അവരുടെ കാമവും പ്രണയവും ആഘോഷിക്കുകയാണ്. ഞാനും എന്റെ മകനും ചെയ്യുന്നതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്? ഈ കാഴ്ചകൾ എന്നെ ഒരുപാട് ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.
ആ കാഴ്ചകൾ കണ്ടപ്പോൾ ഉമ്മിയുടെ ഉള്ളിലെ കുറ്റബോധം പതുക്കെ അലിഞ്ഞില്ലാതായി. തങ്ങളെപ്പോലെ മറ്റുള്ളവരും ഈ ലോകത്ത് ഉണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആത്മവിശ്വാസമാണ് നൽകിയത്. അവൾ മോന്റെ തോളിലേക്ക് പതുക്കെ തല ചായ്ച്ചു. മോൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു, “ഉമ്മി ആ കാണുന്ന ആന്റീസിനെ നോക്കിയേ… അവരിൽ മിക്കവരും അവരുടെ സ്വന്തം മോന്മാരുടെ കൂടെയായിരിക്കും അവിടെ നിൽക്കുന്നത്. അല്ലാതെ ഈ പാതിരാത്രി വീട്ടിൽ നിന്ന് വേറെ ആരുടെ കൂടെയാണ് അവർക്ക് ധൈര്യമായി ഇറങ്ങി വരാൻ പറ്റുക? പുറംലോകം അവരെ വെറും അമ്മയും മകനുമായി കാണുമ്പോൾ, അവർ ഇവിടെ ഈ ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ അവരുടെ പ്രണയം ആഘോഷിക്കുകയാണ്.”
