നാൻസി എന്ന വീട്ടമ്മ [ജഗൻ] 394

“ഡാഡി… എഴുന്നേൽക്കുന്നില്ലേ? സമയം എത്രയായി എന്ന് നോക്കിയേ. പള്ളിയിൽ പോകണ്ടേ നമുക്ക്?” നാൻസി മെല്ലെ വിളിച്ചു.

തോമസ് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “നാൻസി, നീ പൊക്കോ… ഇന്നലെ ആ ‘ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം’ ഒന്നുകൂടി വായിച്ച് തീർത്തപ്പോൾ നേരം പാതിരാത്രിയായി. എനിക്ക് അല്പം കൂടി ഉറങ്ങണം.”

നാൻസി ചിരിച്ചു. “ഈ മനുഷ്യന്റെ ഒരു വായന! പുസ്തകം തിന്നാണോ ജീവിക്കുന്നത്? എഴുന്നേൽക്ക് മാഷേ…”

ഒടുവിൽ തോമസ് എഴുന്നേറ്റു. ഒരു ശരാശരി മലയാളി ലക്ഷണങ്ങളുമുള്ള മനുഷ്യൻ. നരച്ചു തുടങ്ങിയ മുടി, ഇടത്തരം ശരീരം, കണ്ണട വെച്ചാൽ ഒരു ഗൗരവക്കാരൻ തോന്നും. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ നല്ല തമാശക്കാരനാണ്.

നാൻസി പള്ളിയിൽ പോകാൻ തയ്യാറായി. പുറത്തു പോകുമ്പോൾ നാൻസി എപ്പോഴും കോട്ടൺ സാരിയാണ് ഉടുക്കുക. നല്ല ഭംഗിയായി ഞൊറിവുവെച്ച് ഉടുക്കുന്ന ആ സാരിയിൽ നാൻസിയെ കണ്ടാൽ ഏത് അയൽവാസിയും ഒന്ന് നോക്കിപ്പോകും. തോമസ് മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ച് നാൻസിക്കൊപ്പം പള്ളിയിലേക്ക് നടന്നു.

തിരികെ വരുമ്പോൾ വഴിയിൽ വെച്ച് അയൽവാസി ചാക്കോച്ചനെ കണ്ടു.

“എന്താ തോമസേ, ഈ പ്രായത്തിലും നാൻസിയെ ഇങ്ങനെ കൂടെ കൊണ്ട് നടന്നില്ലെങ്കിൽ പറ്റില്ലെന്നാണോ?” ചാക്കോച്ചൻ തമാശയായി ചോദിച്ചു.

തോമസ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അതല്ല ചാക്കോച്ചാ, ഇവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയാൽ വഴി തെറ്റിയാലോ എന്ന് പേടിച്ചാ ഞാൻ കൂടെ വരുന്നത്.”

നാൻസി തോമസിനെ ഒന്ന് പിച്ചിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ഓ, വലിയ കാര്യമായിപ്പോയി! പള്ളിയിലേക്കുള്ള വഴി എനിക്ക് അറിയാം കേട്ടോ.”