തോമസ് തിരിഞ്ഞ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ പടർന്ന വിയർപ്പുകണങ്ങൾ കൈകൊണ്ട് തുടച്ചു മാറ്റി. “നാൻസി… എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു? നിനക്ക് വേദനയുണ്ടായിരുന്ന? കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?” അവൻ അവളുടെ കാതോരം ചോദിച്ചു.
നാൻസി നാണത്തോടെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി.
“ഡാഡി.. എന്ത് ചോദ്യമാണിത്? ഞാൻ ഓക്കെ ആണ് 30 കൊല്ലമായിട്ട് ഇതുതന്നെയല്ലേ, എന്റെ ശരീരം ഡാഡിയുടെ സൈസുമായിട്ട് അഡ്ജസ്റ്റ് ആയി. എനിക്ക് നിങ്ങളെ മതി. എന്റെ ലോകം നിങ്ങളാണ്.”
തോമസ് അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ തലോടി. “നാൻസി, നിന്റെ ഈ ശരീരം… നിന്റെ ഈ വലിയ വെളുത്ത മുലകൾ… നിന്റെ ആ മൃദുവായ പൂർ… എല്ലാം ഇന്നും എനിക്ക് അത്ഭുതമാണ്. എനിക്ക് നിന്നെ മതിയാകുന്നില്ല.”
നാൻസി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. “നമുക്ക് പ്രായമായി ഡാഡി… ഇനി ഇതൊക്കെ പതുക്കെ മതി. എങ്കിലും, നിങ്ങൾ എന്നെ ഇങ്ങനെ ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്നത് നമ്മൾ ഇന്നും ആ പഴയ കാമുകീ കാമുകന്മാരാണെന്നാണ്.”
തോമസ് അവളുടെ തോളിൽ ഒരു ചുംബനം കൂടി നൽകി. “ഉറങ്ങ് നാൻസി… നാളെ പള്ളിയിൽ നേരത്തെ പോകേണ്ടതാണ്. പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് വൈകരുത്.”
നാൻസി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു കണ്ണുകൾ അടച്ചു. “ഉം… ഡാഡി ഉറങ്ങ്.”
പുതപ്പിനുള്ളിൽ അവർ രണ്ടുപേരും ആ സംതൃപ്തിയുടെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു. പുറത്ത് പമ്പാനദി ആ പ്രണയത്തിന് സാക്ഷിയായി ശാന്തമായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പുലർച്ചെ അഞ്ചര മണിയാകുമ്പോൾ നാൻസിയുടെ അലാറം പതിവുപോലെ ശബ്ദിച്ചു. ജനലിലൂടെ തണുത്ത കാറ്റ് അപ്പോഴും അകത്തേക്ക് ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നാൻസി പതിയെ കണ്ണ് തുറന്നു. അടുത്തുകിടക്കുന്ന തോമസ് അപ്പോഴും നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. രാത്രിയിലെ ആ കളിയുടെ ആലസ്യം അവന്റെ മുഖത്ത് നിഴലിക്കുന്നുണ്ട്. അവന്റെ ആ ഉറക്കം കണ്ടപ്പോൾ നാൻസിയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു.
