നാൻസി എന്ന വീട്ടമ്മ 2 [ജഗൻ] 204

തോമസിനെ കണ്ട നിമിഷം നാൻസി ഒരു ഭ്രാന്തിയെയെന്നപോലെ നിലവിളിച്ചുപോയി. തന്റെ അഭിമാനവും വിശ്വാസവും തകർന്നടിഞ്ഞ ആ നിമിഷം, അവൾക്ക് ഭൂമി പിളർന്നു താഴേക്ക് പോയാൽ മതിയെന്നായിരുന്നു. താൻ ദൈവതുല്യം കരുതിയ പുരോഹിതൻ തന്നെ ചതിക്കുകയായിരുന്നുവെന്നും, അതിന് തന്റെ ഭർത്താവ് കൂട്ടുനിന്നുവെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ കനലുകൾ എരിഞ്ഞു.

എന്നാൽ ഫാദർ മാത്യു ഒട്ടും കുലുങ്ങിയില്ല. അദ്ദേഹം തന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ടവ്വൽ കൊണ്ട് ദേഹത്തെ വിയർപ്പ് തുടച്ചുകൊണ്ട് തോമസിനടുത്തേക്ക് വന്നു. തോമസിന്റെ കണ്ണുകളിലെ കുറ്റബോധവും ആവേശവും കലർന്ന ആ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ അച്ചന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പരിഹാസച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

“നോക്ക് തോമസേ… നിന്റെ ഭാര്യയെ നോക്ക്,” അച്ചൻ നാൻസിയുടെ അർദ്ധനഗ്നമായ ശരീരത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി പരിഹസിച്ചു. “നീ ഒരു ആണാണെന്ന് പറഞ്ഞു നടക്കരുത്. മുപ്പതു കൊല്ലം നീ കൂടെ കൊണ്ടുനടന്നിട്ടും ഈ പെണ്ണിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ അഗ്നി തിരിച്ചറിയാൻ നിനക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ. നിന്റെ ആ അഞ്ചു ഇഞ്ചു വെച്ച് നീ എന്ത് പണ്ണാനാണ്? നാൻസിയുടെ ഈ കൊഴുത്ത ശരീരത്തിന് വേണ്ടത് നിന്റെ ഈ തണുത്ത സ്നേഹമല്ല, മറിച്ച് പച്ചയായ കാമത്തിന്റെ കരുത്താണ്. ഇവൾ ഇന്ന് അനുഭവിച്ച സുഖം നീ നിന്റെ ആയുസ്സു മുഴുവൻ ശ്രമിച്ചാലും കൊടുക്കാൻ കഴിയില്ല.”

നാൻസി തലയണയിൽ മുഖം അമർത്തി ഉറക്കെ കരഞ്ഞു. അച്ചന്റെ ഓരോ വാക്കും ഒരു ചാട്ടവാറടി പോലെ തോമസിന്റെ നെഞ്ചിൽ പതിച്ചു. തോമസിനെ ശകാരിക്കുമ്പോഴും നാൻസിയുടെ ശാരീരിക പൂർണ്ണതയെ അച്ചൻ വാനോളം പുകഴ്ത്തി. അത് തോമസിന് ഒരുതരം വിചിത്രമായ വേദനയും അതേസമയം ഒരു നിഗൂഢമായ സംതൃപ്തിയും നൽകി.