നാൻസി തോമസിനെ ശപിച്ചു. “നിങ്ങൾ ഒരു മനുഷ്യനാണോ? എന്നെ ഇങ്ങനെ ഒരുവന് കാഴ്ചവെക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ തോന്നി? നമ്മുടെ മക്കളെ ഓർത്തെങ്കിലും നിങ്ങൾക്ക് ഇത് ചെയ്യാതിരിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?” അവളുടെ ശാപവാക്കുകൾ കേട്ട് തോമസ് തല താഴ്ത്തി നിന്നു. ഒടുവിൽ, തളർന്നുപോയ നാൻസിയെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് തോമസ് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. രാത്രി മുഴുവൻ നാൻസി കരച്ചിലായിരുന്നു. തോമസ് അവളോട് മിണ്ടാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല.
പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരേയൊരു ചിന്തയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—ആ രണ്ടു മണിക്കൂർ ആ മുറിക്കുള്ളിൽ എന്താണ് നടന്നത്?
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ നാൻസി ഉറക്കമുണരുന്നതിനു മുൻപേ തോമസ് പള്ളിയിലേക്ക് ഓടി. ഫാദർ മാത്യുവിനെ കാണണം. അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്ന് ഓരോ നിമിഷത്തെയും വിവരണം കേൾക്കണം.
ഫാദർ മാത്യു തന്റെ മുറിയിൽ ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. തോമസിനെ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം തന്റെ കസേരയിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു. “എന്താ തോമസേ?” അച്ചൻ ചോദിച്ചു.
അച്ചോ എനിക്കറിയണം ഇന്നലെ എന്താ സംഭവിച്ചത്?
തോമസ് കസേരയിൽ ഇരുന്നു, അവന്റെ കാതുകൾ കൂർപ്പിച്ചു. അച്ചൻ സാവധാനം പറഞ്ഞു തുടങ്ങി:
“നീ അവളെ ഇവിടെ വിട്ടിട്ടു പോയപ്പോൾ അവൾ കരയുകയായിരുന്നു. ഞാൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്ന വ്യാജേന അരികിലിരുത്തി. അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് വിറച്ചു. നാൻസി ഒരു പാവമാണ് തോമസേ, അവൾക്ക് ആ സ്പർശനത്തിന്റെ അർത്ഥം ആദ്യം മനസ്സിലായില്ല. ഞാൻ സാവധാനം അവളുടെ തലമുടിയിൽ തലോടി, അവളുടെ കഴുത്തിന്റെ വശങ്ങളിൽ ചുംബിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു, ‘അച്ചാ… പാപമാണ്’ എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.”
