സമയം രാവിലെ പത്ത് മണിയോടടുത്തിട്ടുണ്ടാകും. അലി ഉമ്മയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ്, വടിയും കുത്തിപ്പിടിച്ച അലവി ഹാജിയെ മുൻസീറ്റിൽ സുരക്ഷിതമായി ഇരുത്തി കാറുമായി കവലയിലേക്ക് വിട്ടു. പുത്തൻ ചുവപ്പ് കാർ മാളികവീടിന്റെ പടിയിറങ്ങി വയലുകൾക്കിടയിലെ വീതി കുറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
ചുറ്റും പ്രകൃതിയുടെ പച്ചപ്പ് വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. വഴിയുടെ ഒരു വശത്ത് പച്ചക്കടൽ പോലെ നീണ്ടുകിടക്കുന്ന നെൽക്കൃഷിയും മറു വശത്ത് നിരനിരയായി നിൽക്കുന്ന തെങ്ങുകളും.
ആ ഗ്രാമീണ ഭംഗിയിലൂടെ പുതിയ കാർ കടന്നുപോകുമ്പോൾ വയലിൽ പണിയെടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന തൊഴിലാളികളെല്ലാം തങ്ങളുടെ ജോലികൾ നിർത്തി തലയുയർത്തി നോക്കി. ചിലരൊക്കെ അത്ഭുതത്തോടെ കൈവീശി കാണിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഹാജിയുടെ വീട്ടിൽ പുതിയ കാർ വന്നിട്ടുണ്ടെടാ!” അവരിൽ ഒരാൾ മറ്റുള്ളവരോടായി ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
അലവി ഹാജി കാറിന്റെ ഗ്ലാസ് പകുതിയോളം താഴ്ത്തി ജനലിലൂടെ പുറത്തെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. മൂപ്പരുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി ചുരുങ്ങി. ഈ വയലുകളിലൂടെയും വഴികളിലൂടെയും തന്റെ യൗവനകാലത്ത് നടന്നുപോയ പഴയ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിലൂടെ ഒരു സിനിമാ റീൽ പോലെ ഓടുന്നത് കൊണ്ടാകാം ആ മുഖത്ത് വലിയൊരു ശാന്തത ഉണ്ടായിരുന്നു.
കുറച്ചു ദൂരം കൂടി മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ കവലയിലെ ചായക്കടയ്ക്ക് മുന്നിലായി ഹാജിയുടെ പഴയ ബാല്യകാല സുഹൃത്ത് മുഹമ്മദ് കുട്ടി നിൽക്കുന്നത് അലി കണ്ടു. വെളുത്ത കുർത്തയും ലുങ്കിയുമായിരുന്നു മൂപ്പരുടെ വേഷം. കൈവിരലുകൾക്കിടയിൽ ഒരു ബീഡി പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
