അതോടെ ഞാൻ അടങ്ങി. വെറുതെ ഓരോ പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കി വയ്ക്കേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ.
അങ്ങനെ കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ ടൗണിൽ എത്തി.
വലിയ ടൗൺ ഒന്നുമല്ല അത്. ആകെ പത്ത് ഇരുപത് കടകൾ കാണും. മിക്കതും പഴയ കെട്ടിടങ്ങൾ. ഓടുമേഞ്ഞ മേൽക്കൂരകളും പഴക്കം തോന്നിക്കുന്ന ചുമരുകളും. ഇടയ്ക്ക് പുതിയതായി പണിത കുറച്ച് കടകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
മായ സ്കൂട്ടർ ഒരു പലചരക്ക് കടയുടെ അടുത്തുള്ള വലിയ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി നിർത്തി.
“നീ ഇവിടെ നിൽക്ക്. ഞാൻ പോയി സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി വരാം.”
അതും പറഞ്ഞ് അവൾ സ്കൂട്ടറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
ഞാൻ ഒന്ന് മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു.
മായ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും സഞ്ചി വാങ്ങി കടയിലേക്ക് നടന്നു.
ഞാൻ അവിടെ ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി നിന്നു. അപ്പോഴാണ് കുറച്ച് അപ്പുറത്തുള്ള ഒരു ചായക്കടയിലേക്ക് എന്റെ കണ്ണ് പോയത്.
ആ മുഖം വീണ്ടും കണ്ടതും എനിക്ക് ആളെ മനസ്സിലായി.
ആ മഞ്ഞ മൈരൻ.
കയ്യിൽ വലിയൊരു പ്ലാസ്റ്റർ ഒക്കെ ആയി ഒരു കസേരയിൽ ഇരിക്കുകയാണ്. ഇന്നും അവന്റെ വേഷത്തിന് ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല. പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ ഷർട്ട് തന്നെ.
പക്ഷേ ഇത്തവണ ഷർട്ടിന്റെ നിറം മഞ്ഞയല്ല.
പച്ച.
അപ്പോ ഇനി പച്ച മൈരൻ.
അവൻ എന്നെ തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ആ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ എന്നോടുള്ള കലിപ്പ് വ്യക്തമായിരുന്നു. കയ്യിൽ പ്ലാസ്റ്റർ ഒക്കെ ഇട്ടിരിക്കുമ്പോഴും മുഖത്തെ ദേഷ്യത്തിന് ഒരു കുറവും വന്നിട്ടില്ല.
ഇതിൽ ഇഷ്ടം പോലെ കളിക്ക് സ്കോപ്പ് ഉണ്ടല്ലോ എന്നിട്ട് ഒന്നെ ഉള്ളു