രുദ്രപ്രതാപം 12 [Jhon Clinton] 49

 

 

ആ ഹോണിന്റെ ശബ്ദം എന്റെ വലത് വശത്ത് നിന്നായിരുന്നു.

 

ഞാൻ അങ്ങോട്ട് നോക്കി.

 

ഒരു ബ്ലാക്ക് താർ പതിയെ വന്ന് റോഡരികിൽ നിർത്തി. ഞാൻ നിന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്ന് കുറച്ച് അപ്പുറത്തായിരുന്നു അത്.

 

ആദ്യം പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും തോന്നിയില്ല.

 

പക്ഷേ വീണ്ടും ആ സംഘത്തിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ എന്തോ പന്തികേട് ഉണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായി.

 

കുറച്ച് മുൻപ് വലിയ ഗംഭീരത്തിൽ എന്റെ നേരെ നടന്ന് വന്നിരുന്നവന്മാർ ഇപ്പോൾ ഒരിടത്ത് തന്നെ നിശ്ചലരായി നിൽക്കുകയാണ്.

 

എല്ലാവരുടെയും നോട്ടം ആ താർ നിർത്തിയ ഭാഗത്തേക്കാണ്.

 

മുഖത്തെ ആ ഭാവവും ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

 

കുറച്ച് മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ആ ധൈര്യവും ചൂടും ഒന്നും ഇപ്പോൾ കാണാനില്ല.

 

പകരം എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ഒരു ഭയം.

 

ഒരു വല്ലാത്ത പരിഭ്രമം.

 

അവർ ആരെയോ കണ്ടിട്ട് പെട്ടെന്ന് അടങ്ങിയ പോലെ തോന്നി.

 

“ഇവന്മാർക്ക് എന്ത് പറ്റി?”

 

ഞാൻ മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു.

 

ആ കൗതുകത്തിൽ ഞാനും ആ താറിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി.

 

വണ്ടിയുടെ എഞ്ചിൻ ഇപ്പോഴും ഓടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കറുത്ത ഗ്ലാസുകൾക്കുള്ളിൽ ആരാണുള്ളതെന്ന് കാണാനും പറ്റുന്നില്ല.

 

പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായിരുന്നു.

 

ഈ വണ്ടിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ പോകുന്ന ആളെ ഇവന്മാർക്ക് നല്ല പരിചയമുണ്ട്.

 

അതും സാധാരണ പരിചയമല്ല.

 

ഇങ്ങനെ എല്ലാം വായും പൂട്ടി നിൽക്കാൻ മാത്രം ആരാണ് അതിനുള്ളിൽ ഇരിക്കുന്നത് എന്ന് അറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷ എനിക്കും കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.