Chapter Title : മഴനീർതുള്ളികൾ 7 [Anamika]

പെങ്ങളും….

ഒക്കെയും പക്ഷേ തിരിച്ചറിവിന്റെ തുടക്കം വരെ മാത്രം….

രാത്രികളിലെ അമ്മയുടെ തോരാത്ത കണ്ണീരിന് കാരണമെന്തെന്ന് ഓർത്ത് ഉഴറിതുടങ്ങിയ കാലം….

ചില അർധരാത്രികളിൽ കയ്യിൽ വാക്കത്തിയോ വെട്ടരിവാളോ കയ്യിലോങ്ങി വാതിലിൽ കേൾക്കുന്ന മുട്ടുകൾക്ക് നേരെ ആക്രോശിക്കുന്ന ലളിതമ്മയെ ഉറക്കം ഞെട്ടിയുണരുമ്പോൾ കണ്ടു തുടങ്ങിയതെന്നാണ്….കൃത്യമായി ഓർമയില്ല….

ദാരിദ്ര്യം അതിന്റെ മൂർത്തീഭാവം വിട്ടൊഴിഞ്ഞ നേരത്തെപ്പോഴോ നരച്ച നിറം പിടിപ്പിക്കാത്ത അലങ്കാരം തെല്ലുമില്ലാത്ത വസ്ത്രങ്ങളിൽ അമ്മയൊളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും വെളിവായി തുടങ്ങിയ യൗവനം നാട്ടിലേ പകലമാന്യന്മാരുടെ ഉറക്കം കെടുത്തിയ സമയത്തെപ്പോളോ ആയിരുന്നെന്നു ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്….

ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്ന പെണ്ണൊരുത്തിയുടെ വികാരങ്ങളോട് നാട്ടുകാർക്ക് തോന്നിയ സഹായ മനസ്കത…പേടിച്ചു പതുങ്ങിയിരുന്നു കരയുന്ന അമ്മയെ പ്രതീക്ഷിച്ചു വന്നവർക്ക് മുന്നിലേക്ക് കയ്യിൽ വെട്ടരിവാളും ഓങ്ങി ചെല്ലുന്ന ലളിതമ്മ…..

ആകെയുള്ള കട്ടിലിൽ  ചിന്നുവിനെ നടുക്ക് കിടത്തി അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും കിടക്കുന്ന താനും അരുണും…

നിലത്ത് പായിൽ അമ്മയും ലളിതമ്മയും….അവിടേ കുടിച്ചു മറിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഭർത്താവ് ഉള്ളതുകൊണ്ട് തങ്ങളെ അങ്ങോട് വിളിക്കാതെ ഇങ്ങോട് വന്നു കൂട്ടുകിടക്കുന്നതാണ്….

ലളിതമ്മയുടെ പിറുപിറുക്കുമ്പോലുള്ള ഉപദേശങ്ങൾ…അമ്മയുടെ എങ്ങലടികൾ…അവസാനം പുള്ളിക്കാരി രണ്ട് ഒച്ചയിടുമ്പോൾ അമ്മ നിർത്തും….ഇതായിരുന്നു പതിവ് കലാപരിപാടി…

ഇതിനിടയ്ക്ക് ഉറങ്ങിപോകുന്ന തങ്ങൾ മൂന്നെണ്ണവും…

ഒരു രാത്രി പാവം പിടിച്ചൊരു പെണ്ണിനെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കാത്ത നായിന്റെ മക്കളെന്ന ലളിതമ്മേടെ അലർച്ച കേട്ടു ഞെട്ടിയുണരുമ്പോൾ അമ്മ നിലത്തിരുന്നു കരയുന്നുണ്ട്…ലളിതമ്മ വാതിൽ തുറന്നാരോടോ കലഹിക്കുന്നുണ്ട്….

പൊടുന്നനെ അമ്മ എണീറ്റ് ഓടുന്നത് കണ്ടു….ഒന്നുമറിയാതെ ഉറങ്ങികിടക്കുന്ന ചിന്നുവിനെ ഉണർത്താതെ പിറകെ ചെന്നു അന്ന് പത്തുവയസുകാരായിരുന്ന താനും അരുണും…..

അയ്യോ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ ചേച്ചീ ഹരീടച്ഛനാണെന്ന് ലളിതമ്മയുടെ കയ്യിൽ കടന്നു പിടിച്ച് അമ്മ കരഞ്ഞുപറയുന്നത്…..പിന്നവർ തമ്മിലുണ്ടായ സംഭാഷണം