Chapter Title : മഴനീർതുള്ളികൾ 7 [Anamika]

അമ്മ പറഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞതാ….ഇനിയും അത് പറഞ്ഞ് ക്രൂശിക്കാൻ ആണെങ്കിൽ അച്ഛമ്മയിവിടേക്ക് വരണം എന്നില്ല…..”

പങ്കു കരഞ്ഞുതുടങ്ങി……

“വേദനിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞതല്ല……എനിക്ക് ദാ ഇതൊന്നെ ഉള്ളു…..അമ്മയായും അച്ഛനായും സ്വന്തക്കാരും ബന്ധുകാരും എല്ലാമെല്ലാമായി ഈ ഒരൊറ്റ ആളെ ഉള്ളു……അതിനെ നുള്ളി പെറുക്കാൻ ഇട്ടു തരില്ല ഞാനാർക്കും…..എന്നെയങ്ങു വേണ്ടെന്ന് വച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഏതൊരു പെണ്ണിനേയും പോലെ ഒരു കുടുംബമായി ജീവിക്കാമായിരുന്നു അമ്മയ്ക്ക്….അത് ചെയ്യാതെ എന്നെ പെറ്റുപോറ്റിയവളാ…. എനിക്ക്  ജീവനുള്ള  കാലത്തോളം പിച്ചിക്കീറി തിന്നാമെന്ന് ആരും ഓർക്കേണ്ട……” പറഞ്ഞിട്ട് ഹരി അപ്പോഴും മുഖം ഉയർത്താതെ കിടന്നിരുന്ന അമ്മയുടെ തലയിൽ ഒന്ന് തഴുകി കുളിക്കാനായി പോയി……

“തൃപ്തിയായല്ലോ നിങ്ങൾക്ക് ആ ചെറുക്കന്റെ സമാധാനം കെടുത്തിയപ്പോൾ….ഈ പെണ്ണിനെ കരയിച്ചപ്പോൾ…..

ഒരു കാര്യം നിങ്ങളോർത്തോ….എണീറ്റു നടന്ന് സ്വന്തം കാര്യം നോക്കാൻ വയ്യാത്തൊരു കാലം വന്നാൽ അന്ന് ഉരിയരീടെ കഞ്ഞി വായിൽ തരാൻ ഈ പെണ്ണും ആ ചെറുക്കനുമേ കാണു….പെറ്റു ചോരയും  നീരും ഊറ്റികൊടുത്തു  വളർത്തിയിട്ടും നിങ്ങളെ വേണ്ടാത്ത നിങ്ങടെ സ്വന്തം മക്കൾ കാണില്ല…“

വേണെങ്കിൽ തലയിലോട്ട് കയറട്ടെ എന്നാ മട്ടിൽ പറഞ്ഞിട്ട് ലളിതമ്മയും ഇറങ്ങിപ്പോയി….

കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞു സങ്കടം ഒന്നോതുങ്ങിയപ്പോൾ മായ എഴുന്നേറ്റ് അപ്പോഴും അരപ്രൈസിൽ ഇരിക്കുന്ന കൂടെടുത്തു കൊണ്ടുവന്നു പങ്കുവിനടുത്തേക്ക് വച്ചു…

”അവൻ കുളിച്ചിറങ്ങുമ്പോളേക്ക് ചെന്നു മേല് കഴുകമ്മേ….ഞാൻ കഴിക്കാൻ എടുത്ത് വക്കാം…..“ പറഞ്ഞിട്ടടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുന്നവളെ ആ കൂടും കയ്യിൽ പിടിച്ചു പങ്കു നോക്കിയിരുന്നു…..

പിഴച്ചു വയറ്റിലുണ്ടാക്കിയെന്ന് കരുതി മകളെ ആരുടെയെങ്കിലും തലയിൽ കെട്ടിവച്ചൊഴിവാക്കാൻ പരക്കം പാഞ്ഞ അച്ഛൻ….

നന്ദനെ ബന്ധപ്പെടാൻ ഒരു വഴിയുമില്ലാതെ ആ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ വീട്ടുതടങ്കലിൽ ആയിരുന്നു താൻ..

അല്ലെങ്കിലും ഡൽഹിയിലെ ആൾടെ