Chapter Title : പകുതി പൂക്കുന്ന പാരിജാതങ്ങൾ 2 [സ്പൾബർ]

നാല് മാസം ഗർഭിയാണ്.

മാർട്ടിൻ ഇവിടെയുള്ളത് സണ്ണിക്ക് വലിയ സഹായമായി. അവിടുത്തെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അവൻ സണ്ണിക്ക് പറഞ്ഞ് കൊടുത്തു. ടാപ്പിംഗിന് നാല് പേരുണ്ട്. നാലഞ്ചാളുകൾ തോട്ടത്തിൽ എന്തെങ്കിലും പണിയുമായി എന്നുമുണ്ടാവും.. ഇന്ന് പിന്നെ തേങ്ങയിടുന്നത് കൊണ്ട് പത്ത് പതിനഞ്ച് പേരുണ്ട്…
ആർക്കും ഭക്ഷണമൊന്നും വേണ്ട. രണ്ട് മണി വരെ മാത്രമേ പണിയുള്ളൂ.. പത്ത് മണിക്ക് കഴിക്കാനുള്ളത് എല്ലാരും വീട്ടിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവരും.. മാസത്തിൽ നല്ലൊരു തുക ഇവിടുന്ന് വരുമാനമുണ്ട്…

ചന്ദ്രേട്ടൻ ആളൊരു കള്ളനാണെന്നും മാർട്ടിൻ പറഞ്ഞു. അയാളുടെ പല തട്ടിപ്പുകളും അവനറിയാം. ഇവിടെ നിന്നും നല്ലൊരു സമ്പാദ്യം അയാളുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്..അയാളെ മാറ്റിയത് അയാൾക്ക് സഹിക്കാനാവില്ലെന്നും, സൂക്ഷിക്കണമെന്നും മാർട്ടിൻ,സണ്ണിയോട് പറഞ്ഞു .

സണ്ണി എല്ലാറ്റിനും ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ.

“എനിക്ക് സന്തോഷമായെടാ.. നീ രക്ഷപ്പെട്ടല്ലോ… എനിക്കറിയായിരുന്നു നീ നല്ല നിലയിലെത്തുമെന്ന്… നിന്റെ മനസ് നല്ലതാ… ഏതായാലും ഒരു മുതലാളിയുടെ തലയെടുപ്പുണ്ടിപ്പോ… ഭാര്യയെന്ത് പറയുന്നു….?”

മാർട്ടിൻ സന്തോഷത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“സുഖമായി പോകുന്നെടാ… നാല് ദിവസമല്ലേ ആയുള്ളൂ…ജീവിച്ച് തുടങ്ങുന്നേ ഉള്ളൂ…
നിന്റെ പണി കഴിഞ്ഞോ… ?
എങ്കി നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാരുന്നു.. നിനക്കവളേയൊന്ന് പരിചയപ്പെടുകയും ചെയ്യാം…”

“അത് നമുക്ക് വേറൊരു ദിവസം പോകാടാ… ഇന്നിനി ഷീറ്റടിക്കാനൊക്കെയുണ്ട്…”

“ഞാനെന്നാ ഇന്ന് കുറച്ച് നേരത്തേ പോകും,.. നാളെ നമുക്ക് കാണാം.. എന്തേലും ആവശ്യമുണ്ടേൽ എന്നെ വിളിച്ചോട്ടോ…”

സണ്ണി തന്നെ നമ്പർ മാർട്ടിന് കൊടുത്തു. രണ്ടാളും എഴുന്നേറ്റപ്പോ സണ്ണിയുടെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. നോക്കുമ്പോ മിയ..

“ എന്നാ ടീ….?”

“ഇച്ചായാ… വരാറായോ… ?”

“എന്തേ… ഞാൻ തോട്ടത്തിലാ…”

“ഇച്ചായൻ വേഗം വാ…”

“ എന്നതാടീ കാര്യം…?”

“ ഒന്നൂല്ല… എനിക്കിപ്പോ ഇച്ചായനെ കാണണം,..’”

മിയയുടെ ചിണുങ്ങൽ അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന മാർട്ടിൻ കേട്ടു എന്ന് സണ്ണിക്ക് മനസിലായി.

ഞാനെന്നാ തോട്ടത്തിലേക്ക് ചെല്ലട്ടെ.. എന്നാഗ്യം കാട്ടി മാർട്ടിൻ ചിരിയോടെ നടന്ന് പോയി.

“ ഞാനിപ്പ വരാടീ… എന്നതാ കാര്യം..?”

“അത്… ഇച്ചായന്റെ മോള് കരയുന്നു…
അവൾക്കിപ്പോ ഇച്ചായനെ കാണണമെന്ന്… വേഗം വാടാ കുട്ടാ…”

ഭാര്യക്ക് വീണ്ടും കട്ടിയിളകിയെന്ന് സണ്ണിക്ക് മനസിലായി. ഇനി കുണ്ണ കേറാതെ അവൾ അവൾ അടങ്ങില്ല.

“എന്താടീ ഇപ്പ കരയാൻ… രാവിലെയല്ലേ ഞാനവളുടെ കരച്ചിൽ മാറ്റിയേ… ?”

“അപ്പോ അവളുടെ സങ്കടം ശരിക്ക് മാറിയില്ല കുട്ടാ… അവളിപ്പോ നല്ല കരച്ചിലാ…”

“ഉം… ഞാനുച്ചക്ക് വന്നാ പോരേ കുട്ടാ..?”

“വേണ്ട… ഇപ്പത്തന്നെ വരണം…”

മിയ കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“പിന്നെ വേറൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ടിച്ചായാ… അത്