റാങ്ക് വാർത്ത വന്ന് കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കകം നീറ്റ് (NEET) റിസൾട്ടും വന്നു. ആദ്യ നൂറ് റാങ്കിനുള്ളിൽ തന്നെ ഫിയ ഇടം പിടിച്ചു.
സിനിയുടെ സന്തോഷത്തിന് അതിരുകളില്ലായിരുന്നു.
ഫിലിപ്പിന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു അഭിമാനമായിരുന്നു. ” നമ്മുടെ മകളും ഡോക്ടറാകാൻ പോവുകയാണ്. സിനി, നിനക്ക് സന്തോഷമായില്ലേ…? ഫെലിക്സ് പഠിക്കുന്ന അതേ കോളേജിൽ തന്നെ ഫിയയ്ക്കും അഡ്മിഷൻ കിട്ടും. ഇനി നമുക്ക് സമാധാനമായിരിക്കാം… ” ബെഡിലേക്ക് ഒന്ന് ആഞ്ഞു കിടന്നുകൊണ്ട് ഫിലിപ്പ് ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. ആ മുഖത്ത് പടർന്നു കിടക്കുന്ന സംതൃപ്തി സിനി നോക്കി നിന്നു.
“ ശരിയാ ഫിലിപ്പ് ഇതിലും വലിയ സന്തോഷം നമുക്കെന്താ… വി ആർ സോ പ്രൗഡ്…! നമ്മുടെ മക്കൾ രണ്ടുപേരും മെഡിക്കൽ ഫീൽഡിലേക്ക് തന്നെ വരുന്നു… എനിക്കിപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഇത്ര വലുതായെന്ന്… “ സിനി പുഞ്ചിരിച്ചു…
” മ്മ്… നാളെ കഴിഞ്ഞല്ലേ ഫെലിക്സ് തിരിച്ചു പോവുന്നത്…? ടിക്കറ്റ് കൺഫർമേഷൻ ഒക്കെ നോക്കിയോ…? ഷോപ്പിംഗ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞോ ആവോ… ” ഫിലിപ്പിന്റെ ശബ്ദം പതുക്കെ താഴ്ന്നു വന്നു.
” ടിക്കറ്റ് ഒക്കെ ഓക്കെയാണ്. പക്ഷെ ഷോപ്പിംഗ് ഇനിയും ബാക്കിയുണ്ട്. റൂബന്റെ കൂടെ പോയിരിക്കുകയാണ് അവർ. റൂബൻ വന്നപ്പോളേക്കും… ” സിനി മറുപടി പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ഫിലിപ്പിന്റെ വശത്തുനിന്നും താളാത്മകമായ ഒരു കൂർക്കംവലി കേട്ടുതുടങ്ങി.
പാവം… ഹോസ്പിറ്റലിലെ തിരക്കുകൾ കഴിഞ്ഞ് വന്നതിന്റെ ക്ഷീണം കാണും. സിനി മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തു. ജനലിലൂടെ പുറത്തെ നിലാവിലേക്ക് നോക്കി നിന്നപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ റൂബന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു വന്നു. നേരത്തെ അവർ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ പോലും ഇടയ്ക്ക് കയറി വന്ന ചിന്ത… റൂബൻ… അവന്റെ ആ ചിരിയും പെരുമാറ്റവും… എല്ലാം ഒരു നൂലിൽ കെട്ടിയതുപോലെ അവളുടെ ചിന്തകളെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞു…
വ്യോമക്കശൻ
to
കബനീനാനാഥ
കഥാന്തരീക്ഷത്തിലേക്കു പെട്ടെന്ന് കൂട്ടികൊണ്ട് പോകാൻ കഥാകാരന് കഴിയുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇടയ്ക്കു നിന്ന് പോകുമ്പോൾ ഖേദം തോന്നും.
Dear കബനി…തിരക്കുകൾ ഉണ്ടാകും എന്നു അറിയാം.. പറ്റുന്ന സമയങ്ങളിൽ ഇതുപോലെ എഴുതൂ..താങ്കളോടും താങ്കളുടെ എഴുത്തിനോടുമുള്ള ഇഷ്ടവും,ആരാധനയും കൂടുതൽ ആണു…❤️🥰