അടുത്ത ദിവസം ഉച്ചയോടെ ഫെലിക്സ് ഹോസ്പിറ്റലിലെത്തി. കാഷ്വാലിറ്റിയുടെ സൈഡിലെ സിങ്കിൽ കൈ കഴുകി നിൽക്കുകയായിരുന്നു റൂബൻ. പിന്നിൽ നിന്ന് ആരോ തോളിൽ തട്ടിയപ്പോൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഫെലിക്സ് ആണ്.
” ആഹാ നീ എപ്പോ എത്തി…? മാമിനെ കണ്ടില്ലേ…? ” റൂബൻ ടവൽ കൊണ്ട് കൈ തുടച്ചു.
” ഇപ്പൊ എത്തിയതേയുള്ളൂ റൂബൻ ചേട്ടാ… മമ്മിയെ ഒന്ന് കണ്ടു. നമുക്ക് ഇറങ്ങിയാലോ…? ലേറ്റ് ആയാൽ പിന്നെ ഭയങ്കര ട്രാഫിക് ആയിരിക്കും… ”
റൂബൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
” ഓക്കേ… നീ കാർ പാർക്കിഗിലേക്ക് നടന്നോ… ഞാൻ ഈ ഫയൽ ഒന്ന് വെച്ചിട്ട് വരാം… ”
വണ്ടി മെയിൻ റോഡിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ റൂബൻ ഗിയർ മാറ്റി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, ” അപ്പോ ഫിയയും നമ്മുടെ കോളേജിലാണല്ലേ… നിനക്ക് അവളുടെ കാര്യത്തിൽ നല്ല ശ്രദ്ധയും ഉത്തരവാദിത്തവും വേണം കേട്ടോ… അവൾക്ക് ഗൈഡൻസ് കൊടുക്കാൻ നീ വേണം… മെയ്ൻലി റാഗിഗ്ഗ് കിട്ടാതെ നോക്കിക്കോണം… എന്തേലും ഉണ്ടേൽ അപ്പോ വിളിക്കണം… ഐ വിൽ ഹാന്റിൽ ഇറ്റ്… ”
ഫെലിക്സ് സീറ്റിലേക്ക് അല്പം കൂടി ചാഞ്ഞിരുന്നു. “ ഷുവർ ചേട്ടാ… അവളും നമ്മുടെ കൂടെ മെഡിക്കൽ ഫീൽഡിലേക്ക് വരുന്നത് കാണുമ്പോൾ ഒരു സന്തോഷം… ”
” സന്തോഷം മാത്രം പോരാ, ഒരു സീനിയർ എന്ന നിലയിൽ നീ അവളെ അവിടെ സെറ്റിൽഡ് ആകാൻ സഹായിക്കണം… ” റൂബൻ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു.
” പിന്നെ… അതൊക്കെ ഞാൻ ഏറ്റു… സത്യം പറഞ്ഞാൽ ചേട്ടൻ അന്ന് കൂടെ നിന്നത് കൊണ്ടാണ് എനിക്ക് പല കാര്യങ്ങളും എളുപ്പമായത്. അത് തന്നെയായിരിക്കും ഞാൻ അവൾക്കും കൊടുക്കാൻ പോകുന്നത്… ” ഫെലിക്സിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയൊരു കൃതജ്ഞതയുണ്ടായിരുന്നു…
വ്യോമക്കശൻ
to
കബനീനാനാഥ
കഥാന്തരീക്ഷത്തിലേക്കു പെട്ടെന്ന് കൂട്ടികൊണ്ട് പോകാൻ കഥാകാരന് കഴിയുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇടയ്ക്കു നിന്ന് പോകുമ്പോൾ ഖേദം തോന്നും.
Dear കബനി…തിരക്കുകൾ ഉണ്ടാകും എന്നു അറിയാം.. പറ്റുന്ന സമയങ്ങളിൽ ഇതുപോലെ എഴുതൂ..താങ്കളോടും താങ്കളുടെ എഴുത്തിനോടുമുള്ള ഇഷ്ടവും,ആരാധനയും കൂടുതൽ ആണു…❤️🥰