സിനി തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ശരിയാക്കി.
സിനിയും റൂബനും വാർഡിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മേരി അവിടെ പേഷ്യന്റിനെ നോക്കുകയായിരുന്നു. സിനി ചെന്ന് പേഷ്യന്റിനെ പരിശോധിച്ചു. ഇടയ്ക്ക് മേരിയുടെ കണ്ണുകൾ സിനിയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിൽ ഉടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
തിരികെ കാബിനിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ സിനി അല്പം അസ്വസ്തയായിരുന്നു…
” റൂബൻ… നീ എന്നെ ഒരു ഭ്രാന്തിയാക്കുകയാണ്. ഫിലിപ്പിന്റെയും ഫെലിക്സിന്റെയും ഫിയയുടെയുമൊക്കെ മുഖത്ത് നോക്കുമ്പോൾ കുറ്റബോധം കൊണ്ട് എനിക്ക്…. “ സിനി പാതിയിൽ നിർത്തി…
റൂബൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ” അതൊക്കെ നമുക്ക് നോക്കാം സിനീ. ഇപ്പോൾ നീ സ്വസ്ഥമായി ഒന്ന് ഉറങ്ങാൻ നോക്കൂ… ”
റൂബൻ പുറത്തേക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും സിനി ആ കസേരയിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. തന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇപ്പോഴും അവന്റെ സ്പർശനത്തിന്റെ ചൂടുണ്ട്. ആ മൂക്കുത്തിയുടെ തിളക്കത്തിൽ അവൾ തന്റെ മുഖം കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി. സ്വർണ്ണക്കൂടിന്റെ അഴികൾ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും തകർന്നു വീണിരിക്കുന്നു. അവൾ ആ അപകടകരമായ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും താഴ്ന്നു പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
കണ്ണാടിയിൽ സ്വന്തം പ്രതിബിംബത്തെ നോക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് തന്നെ അവളെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ തോന്നി. കണ്ണുകളിലെ ആ വന്യമായ തിളക്കം, വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ…
” ദൈവമേ… ഞാൻ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്…? ” അവൾ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.
അവൾ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. കോറിഡോറിൽ നഴ്സ് മേരി ചാർട്ടുമായി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സിനി പെട്ടെന്ന് മുഖം തിരിച്ച് ഗൗരവം നടിച്ചു…
വ്യോമക്കശൻ
to
കബനീനാനാഥ
കഥാന്തരീക്ഷത്തിലേക്കു പെട്ടെന്ന് കൂട്ടികൊണ്ട് പോകാൻ കഥാകാരന് കഴിയുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇടയ്ക്കു നിന്ന് പോകുമ്പോൾ ഖേദം തോന്നും.
Dear കബനി…തിരക്കുകൾ ഉണ്ടാകും എന്നു അറിയാം.. പറ്റുന്ന സമയങ്ങളിൽ ഇതുപോലെ എഴുതൂ..താങ്കളോടും താങ്കളുടെ എഴുത്തിനോടുമുള്ള ഇഷ്ടവും,ആരാധനയും കൂടുതൽ ആണു…❤️🥰