തമ്പുരാട്ടി 6 [രാമന്‍] 1797

“അനുഷയല്ല ഞാനാ….” ഞാൻ തൊണ്ടക്കുഴിയിലൂടെ ഒരു തീക്കട്ടെ നെഞ്ചിലേക്കിറക്കി. ദൈവമേ തമ്പുരാട്ടിയുടെ ഒച്ച. മിണ്ടാൻ വയ്യാതായി. അനുഷേച്ചി അമ്മയുടെ നിയത്രണത്തിലാണ്.പെട്ടല്ലോ ഈശ്വര.

“നീ വീട്ടിലേക്ക് എത്താനായില്ലേ…?” എല്ലാം അറിഞ്ഞപോലെയുള്ള കളിയാക്കുന്ന ചോദ്യം. അതിനിക്ക് അത്ര രസിച്ചില്ല. എന്തോ ചെയ്യും എന്ന തോന്നലാണ് അമ്മക്ക്.

“ഹ്മ്മ് എത്താനായി…” ഞാൻ സാധാരണയുള്ള താഴ്ന്നു കൊടുക്കുന്ന ശബ്‌ദം മാറ്റി ഉറപ്പോടെ തന്നെ പറഞ്ഞു.

“ഇവിടെ ഞാനും അനുഷയും മാത്രമേയുള്ളു. വേറെ ആരേലും കാണുമെന്ന പേടി കൊണ്ടാണ് ഈ വിളിയെങ്കിൽ അത് എൻറെ മോന് വേണ്ട.അതോണ്ട് വരാതെ നിക്കണ്ട…” പുച്ഛം പുച്ഛത്തോട് പുച്ഛം. എനിക്കങ്ങു കലി കേറി.

“ആരുണ്ടേലും ഇല്ലേലും… നൂറാളെ അകമ്പടി നിർത്തിയാലും ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തന്നെ വരും.എനിക്കാരുടെയും അനുവാദം വേണ്ട…” എന്റെ നാവിൽ നിന്ന് അമ്മക്ക് നേരെ ആദ്യമുണ്ടാവുന്നൊരു എതിർക്കലാണ്. ശ്രീദേവിക്കെതിരെ ഇങ്ങനെ പറയാൻ എനിക്ക് നല്ല വിഷമമുണ്ട്. എന്ത് ചെയ്യാനാ. ഇതില്ലാതെ തടകയുടെ ഭരണം നിക്കൂല്ല .എന്റെ വെല്ലുവിളി കേട്ട് അമ്മ അപ്പുറത് നിന്ന് ചിരിച്ചു.

“എന്നാ നീ വാടാ….” തിരിച്ചുള്ള വെല്ലുവിളി പോലെനിക്ക് തോന്നി. എന്നാ കാണാം എന്നുള്ള വാശി എനിക്കും കേറി. ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്ത്. വണ്ടി ഞാൻ പെട്ടെന്നെടുത്തു.ഏട്ടത്തിക്ക് ഇത്തിരി പേടി കൂടിയത് ഞാൻ കണ്ടു.ഒരു മിനിൽ റോട്ടിൽ നിന്ന് എന്റെ വീടെനിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. അമ്മ പറഞ്ഞപോലെ ആരുമാ മുറ്റത്തില്ല.ഗേറ്റ് എല്ലാം തുറന്നു, എന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ തന്നെ തയ്യാറായി നിൽക്കാണമ്മ. വീട്ടിലേക്കുള്ള ചെറിയ റോഡിലേക്ക് ഗേറ്റും കടന്നു തിരിഞ്ഞപ്പോ.